Alcossebre

Na ongeveer een anderhalf uur rijden vanaf het vliegveld zien we de afslag Alcossebre. We rijden de N340 af richting het dorp waar we hoge verwachtingen van hebben. Na enkele kilometers rijden we het dorp in. Ik zie de witte huisjes met de bloemenbakjes aan de ramen, de blauwe zee aan de horizon. Geen hoge hoteltorens, geen hoge flats. Nee...deze binnenkomst voldoet helemaal aan het beeld wat ik had van mijn toekomstige stek in Spanje. Ik kijk Peter aan. Hij heeft het ook. Het gevoel dat dit het is.

In de week die volgt, verkennen we het hele gebied, van Vinaros tot Benicassim. We bewonderen het fantastisch mooie achterland met zijn pitoresque dorpjes en de overblijfselen uit de Moorse tijd. Maar als we Alcossebre binnenrijden na een lange dag, dan zijn we het er over eens: hier gaan we wonen.

We genieten nog een aantal dagen van de zee, het mooie weer, de sfeer van het dorp en we proberen ons in te beelden hoe het is om hier te wonen en te werken. Alweer een besluit genomen: Vamos a vivir en Alcossebre.

De Oranjebloesemkust

Juni 2007: Op naar de Oranjebloesemkust. Vliegreis geboekt, Jesse bij oma en zuslief ondergebracht voor 5 dagen verkenningstocht van de Costa del Azahar. De Costa waar in onze verbeelding al onze toekomstige finca staat. Op aanraden van Jolanda, onze lerares Spaans, bombarderen we Alcossebre tot vertrekpunt voor onze ontdekkingsreis. Brussel - Valencia v.v.: de start van een nieuw avontuur. Aangekomen in Valencia pakken we de auto. Via de N340 van Valencia - Castellon de la Plana - Benicassim naar Alcossebre. Hoge hotelgebouwen doemden aan onze rechterzijde op. Aan de linkerkant grote bedrijven langs de weg. Nee, dit wilden we niet. Hadden we ons dan vergist? Waar waren de sinasappelboomgaarden en de pitoresque typisch spaanse dorpjes die ons vanaf ons beeldscherm hadden betoverd? Maar goed ..als je in Nederland over de A58 rijdt, dan zie je ook niet 's Neerlands mooiste bezienswaardigheden. Doorrijden maar, we kunnen altijd nog naar zuid Spanje nietwaar? Maar het kwam goed. Naarmate we verder reden veranderde de omgeving in een prachtig heuvelachtig landschap met boomgaarden, héél veel boomgaarden. Dit begon er al iets meer op te lijken. En we vervolgden onze weg over de N340 naar Alcossebre.

De eerste hersenspinselen

Nog 8 maanden voor de "oversteek" naar het zonnige Spanje . Nog 8 volle Hollandse maanden vol geregel, georganiseer, geinformeer. Maar goed, eerst maar eens voorstellen: Ik ben dus Rianne en samen met mijn man Peter en onze zoon Jesse (5) hebben we ongeveer een jaar geleden de beslissing genomen om te emigreren naar een warm en vooral zonnig land. Wordt het Frankrijk of Spanje?? Dat besluit was snel genomen: Viva Espana. Peter's kids Vincent (17) en Saskia (15) mochten kiezen: meegaan naar Spanje of in Nederland blijven. Ook dat besluit was snel genomen: "we blijven lekker hier". Er werden meteen spijkers met koppen geslagen. Peters' langekoesterde droom om een eigen zaak te starten , kwam weer uit "de mottenballen", baan werd opgezegd en huis te koop gezet. By the way: Wat gaan we eigenlijk doen in Spanje en waar gaan we dat doen? Oh ja, das waar, daar moeten we het ook nog over hebben. Wordt het een Bed&Breakfast of toch liever een camping? Gaan we richting een Nederlandse enclave of settlen we ons ergens in the middle of nowhere. Wat willen we? ZON, ZON en heel veel ZON. Dus maar eens op het Internet. Een virtuele ontdekkingstocht langs de costa's bracht ons bij de Costa Del Azahar, ofwel de oranjebloesemkust. 320 dagen zon per jaar, door de WHO uitgeroepen tot gezondste gebied van Spanje en nog niet overspoeld door massatoerisme. Dat moeten we hebben. Alweer een besluit genomen: we gaan naar de Oranjebloesemkust.