December

December, een maand waarin we in Nederland gewend waren aan koude, donkere dagen, 's ochtends de autoramen krabben en soms een enkele sneeuwvlok. Maar ook een maand van etalages vol met Sinterklaasversieringen en feestverlichting. De voorbereidingen voor pakjesavond en de oplopende spanning of de pakjes op pakjesboot nummer 12 wel op tijd in het Pietenhuis aanwezig zijn. En zodra de Goedheiligman zijn hielen heeft gelicht, dan doet de Kerstman zijn intrede. En zo gaat dat in December. Tegenwoordig beleven wij de Decembermaand heel anders. Hier geen Sinterklaas en pepernoten, maar Navidad en empanadas dulces in de etalages. Een beetje vreemd is het wel. Een kerstmarkt bij een stralende zon, blauwe hemel en 16-18 graden. Het is nog niet zover, maar we hebben het idee dat de beleving van Kerstmis hier heel anders is dan in Nederland. We zullen het ervaren en laten ons verrassen door de Spaanse gebruiken en tradities.

De afgelopen maanden hebben we ons voornamelijk bezig gehouden met inburgeren, oriënteren en mogelijkheden onderzoeken. En dat is goed geweest, voor ons en voor Jesse. Jesse doet het goed op school, begint al wat Spaans te babbelen en heeft ook al wat Spaanse vriendjes. We voelen dat we een goede basis hebben gelegd voor nieuwe ontwikkelingen in het nieuwe jaar.

Als het aan ons ligt openen we op 1 maart 2009 onze eigen ontbijt-/lunchcafé in Alcossebre. Hiervoor zijn we nu druk bezig met de overnameprocedure en de voorbereidingen. We hopen de bar in januari over te kunnen nemen en binnen 2 maanden om te bouwen naar onze eigen ideeën. Maar daarover volgt spoedig meer nieuws en foto's.

Feliz Navidad

En la cola

Wat gaat de tijd snel! Er is al weer een maand voorbij sinds mijn laatste bericht. Het lijkt wel alsof de tijd hier nog sneller gaat, de dagen, weken en maanden schieten voorbij. Vanmiddag toen ik lekker in de zon de was stond op te hangen, realiseerde ik me dat we al 4 maanden in Alcossebre wonen. Met soms een of enkele mindere dagen, is het weer hier nog heerlijk. De temperatuur overdag ligt nog rond de 19/20 graden. 's Morgens nadat we Jesse naar school hebben gebracht drinken we een kopje koffie in het najaarszonnetje op ons terrasje. Helaas wordt het al wel vroeg (rond 18.00) donker en koelt het natuurlijk snel af. De afgelopen maand zijn we weer druk bezig geweest met van alles en nog wat. Zo zijn we sinds woensdag 29 oktober officieel Spaans resident en sinds 1 november uitgeschreven uit Nederland.

Overigens heeft dat resident worden nog heel wat voeten in aarde gehad. Eigenlijk door onze eigen fout hebben we hiervoor een hele dag buiten in de rij staan wachten bij de vreemdelingenpolitie in Castellon. Bij de aanvraag van ons NIE-nummer hebben we gelijk onze residencia aangevraagd. Enkele weken geleden kregen we een uitnodiging om op 28 oktober om 14.30 persoonlijk onze residencia's op te halen. Bij de uitnodiging zat een formulier waarmee je vooraf bij de bank de leges moet betalen. Maar wij waren ervan overtuigd dat wij die leges al hadden betaald gelijktijdig met de betaling van de NIE-leges. Op 28 oktober om 14.15 uur bij de vreemdelingenpolitie aangekomen staan er 2 grote wachtrijen. Omdat wij een afspraak om 14.30 uur hebben denken we dat we niet in de rij moeten aansluiten, maar zo naar binnen mogen. Was dat maar waar. "NO, en la cola" (in de rij) zegt de agent die aan de deur de volgnummertjes uitdeelt. Dus wij sluiten aan in de rij voor de mensen met een "cita" (afspraak). Het valt mee, om 14.30 mogen we dan toch naar binnen, maar krijgen de volgnummers 033 en0 34 in ons handen gedrukt. Aangekomen in de "sala de espera" (wachtruimte) doemt het nummer 002 voor ons op. Nog 31 wachtenden voor ons. Toch nog redelijk snel verschijnt om kwart over 3 nummer 033 in beeld en gaan we naar binnen. De mevrouw die ons helpt bekijkt onze papieren en vraagt waarom we nog niet betaald hebben. We leggen haar uit dat we al betaald hebben en laten de kwitantie van de vorige keer zijn. Mooi niet dus! Ze legt ons uit dat er nog 1 bank open is midden in het centrum en dat we voor 17.00 uur nog kunnen terugkomen. Maar dit halen we niet meer….Jesse komt om 17.00 uur uit school en het is nog zeker 50 minuten rijden terugnaar huis. Het risico dat er in het verkeer iets tegenzit en dat we te laat op school aankomen willen we niet nemen. We betalen de leges bij de bank in Castellon en besluiten de volgende dag terug te gaan.

Op donderdag 29 oktober geven we Jesse een overblijfbonnetje mee en vertrekken we meteen om 09.00 uur naar Castellon in de hoop daar redelijk snel aan de beurt te zijn. Om 10.00 uur komen we aan en zien weer 2 lange rijen. Maar nu moeten we "en la cola" van mensen "sin cita". De tijd verstrijkt en er zit geen beweging in onze "cola". Er wordt niemand binnengelaten. Terwijl van de andere rij, voortdurend mensen worden binnengelaten. Wij vragen ons af hoe het systeem werkt, maar hebben nog geduld. Om half 12 besluiten we om te gaan vragen wanneer onze "cola" aan de beurt komt. "A las dos" zegt de agent voor de deur. Nee, dat kan niet waar zijn, pas om 14.00 uur. Hier hebben we geen zin meer in, dan gaat om 14.00 uur de rij "open" en dan zijn er nog 25 mensen voor ons. Dus we besluiten om terug naar huis te gaan en maar een afspraak te maken. We pakken de auto, rijden terug naar huis, maar ongeveer halverwege bij Benicassim denken we dat we het toch niet goed hebben aangepakt en dat we beter toch maar in de rij hadden kunnen blijven staan. We draaien om en rijden terug naar Castellon waar we weer om kwart over 12 aankomen. De rij is nog net zo lang, maar nu moeten we weer achteraan sluiten. Om 14.00 komt er inderdaad beweging in de "cola" en zoetjesaan worden er wat mensen binnengelaten. Halen we het wel, of halen we het niet? Om 17.00 uur staat Jesse weer voor de poort. Met 35 mensen voor ons en nog maar 2 uur te gaan weten we het niet meer. Maar we kunnen nu niet anders meer dan gewoon blijven wachten. Nu weer teruggaan naar huis, betekent gewoon een halve dag voor niks in de kou te hebben gestaan. Toevallig was het die dag nog koud ook.

Rond kwart over 3 is het zover en ontvangen we de volgnummers 24 en 25 uit handen van de agent en om 16.00 uur rennen we de vreemdelingenpolitie weer uit op weg naar de auto, maar MET RESIDENCIA.

Om 10 voor 5 rijden we Alcossebre binnen en zijn we nog goed op tijd om Jesse op te halen van school. Met dank aan Evert, die bereid was om Jesse op te vangen mochten wij het niet gehaald hebben.

Wikken en Wegen

De dag na mijn sollicitatie in Castellon heb ik meteen naar het uitzendburo gebeld om door te geven dat ik toch wel erg geïnteresseerd ben in de baan in Alcora. De intercedente waarmee ik gesproken had meldde mij dat ze mijn CV al bij de klant had neergelegd en dat er nog veel andere kandidaten waren. Ik zou binnen 1 week te horen krijgen of er een kennismakingsgesprek gepland zou worden met de klant. Nu ruim 2 weken later heb ik nog niks gehoord en verwacht dat dat ook niet meer gaat gebeuren. Ik overweeg om zelf te bellen, maar mijn vorige telefoongesprek was al een ramp, dus ik besluit om dat maar niet te doen.

We hebben de laatste weken definitief besloten dat we op zoek gaan naar een pandje om een Indisch eethuisje te starten. We hebben inmiddels ons oog laten vallen op een klein pandje aan de haven wat al helemaal ingericht is als bar-cafeteria en waar wij ons zaakje prima zouden kunnen voeren. Daarnaast hebben we vanmorgen gesproken over een eventuele overname van een goed lopend restaurant aan één van de stranden in Alcossebre. Ook een interessante optie. Dus we wikken en we wegen…..wordt vervolgd

Op 8 paarden wedden

Nu Jesse naar school gaat hebben wij ook meer het gewone dagelijkse ritme weer te pakken. Afgelopen vrijdagavond hadden we eigenlijk weer voor het eerst een weekend gevoel. Met Jesse gaat het heel goed op school. Hij komt iedere dag met een lachende snoet de school uitgerend. En dat doet ons goed. Wat is dat een zorg minder. De taal is eerder voor ons een probleem dan voor Jesse. In het Spaans kunnen we ons inmiddels aardig redden, maar de voertaal op school is Valenciaans en 3 x per week wordt er les gegeven in het Castelliaans, ofwel Spaans. Maar Jesse lijkt zijn juf prima te begrijpen. Nu wij nog.

Degenen die ons kennen weten dat we met heel veel plannen en ideeën in ons hoofd naar Spanje zijn vertrokken. En eigenlijk zijn we nu met alle ideeën aan de slag gegaan. Peter is nog bezig met zijn solarenergie en gaat waarschijnlijk binnenkort zijn eerste project uitvoeren te zamen met een locale partner. En aangezien we hier in de oranjebloesemkust wonen en ieder zichzelf respecterend lid van de comunidad ooit in zijn leven sinaasappels geplukt of geladen heeft, staat dit ook nog op de planning. Als je hier woont, moet je dat gedaan hebben. Ook zijn we bezig met sleutelbeheer, schoonmaak en toezicht op vakantie-appartementen en bieden we airporttrips aan. Sinds enkele weken hebben we ook een catering opgezet. Op bestelling cateren we een Indische maaltijd, door Peter natuurlijk vers gemaakt. Op het menu staat een rijsttafel voor 1 persoon of een satehschotel. En we hebben al 2 klanten gehad. Vanaf morgen hopen we het heel druk te krijgen, want dan gaan de flyers op de lantaarnpalen van ons heerlijke dorp Alcossebre. En als alles goed gaat dan openen we in december 2008 ons Indisch Eethuisje aan de haven in Alcossebre. Maar daarover binnenkort meer.

En omdat we niet op 8 paarden wedden, solliciteer ik regelmatig op interessante banen en met succes. Gisteren ben benaderd door een werving & selectieburo in Castellon voor de functie van administrativa comercial alleman bij een bedrijf in de keramieksector. Dus ik vandaag helemaal in mijn eentje op pad, met de auto naar Castellon (44 km). Ik had om 12.00 uur een afspraak. Ruim op tijd was ik in Castellon, maar het zoeken van een parkeerplaats was een ramp. Had ik eindelijk een parkeergarage gevonden, waar overigens genoeg vrije parkeerplaatsen waren, kon ik mijn auto nergens ingeparkeerd krijgen. Wat een ellende zo'n stationcar. Zo heb ik ruim een kwartier in die garage rondgereden toen ik eindelijk een plaats vond waar ik de auto wel in kreeg. Maar inmiddels was het wel 12.15. Ik heb even op het punt gestaan die garage uit te rijden en de weg terug naar huis te nemen. Oh jeeh, als die intercedente maar niet zo strikt is als ik was in Nederland bij Jobchoice want zijn dan kan ik die baan wel vergeten. Ik even gebeld, de situatie uitgelegd. Het was geen probleem, immers Spanjaarden komen altijd en overal te laat, dus dat zijn ze gewend. He, wat pas ik me toch snel aan, aan mijn nieuwe landgenoten. Vandaag voer ik mijn allereerste "echte" solliciatiegesprek in het Spaans. De intercedente geeft aan me wel te willen voorstellen bij het bedrijf, maar ik vraag om nog wat bedenktijd tot morgen gezien de afstand (en eigenlijk ook het salaris). Onze Spaanse vrienden hebben mij echter vanmiddag weer met beide benen op de grond gezet. Zo'n goede baan met zo'n salaris kun je hier niet weigeren. Aangezien het brutominimumloon hier ligt op 600 euro per maand, behoor je met een maandsalaris van 1700 euro tot de subtop van Spanje. Oké, ik heb het begrepen, ik ga morgen aangeven dat ik interesse heb. Wordt vervolgd………..

De 1e schooldag

Eigenlijk is de meest spannende dag van onze hele verhuizing vandaag geweest. De dag dat Jesse voor het eerst naar school moet. En het is goed gegaan. Heel goed zelfs. Vanmorgen stapte hij al heel vrolijk en lekker uitgerust uit zijn bed. Hij had er zin in. Om 08.45 zijn we langzaamaan naar school gelopen. Om 09.00 uur mochten we het schoolplein op waar alle kinderen zich in rijen verzamelden. De 1^e klas bij elkaar, de 2^e klas bij elkaar en zo verder. Qua grootte van de kinderen konden we ongeveer wel inschatten in welke rij Jesse thuis hoorde, maar een Spaans meisje kwam al op ons aflopen en verwees ons naar de 1^e rij, La primera. Jesse dus netjes in de rij en bij de deur werd hij aan de hand meegenomen door een juf. Met een vriendelijk "hasta luego" werd ons duidelijk gemaakt dat Jesse groot genoeg is om zonder papa en mama verder te gaan. OK, papa en mama hadden zich dat iets anders voorgesteld. Ze hadden het liefst tot aan de klas meegelopen om nog een half uur voor het schoolraam gedag te zwaaien. En om, zoals een papa en mama betaamd, alles tot in de puntjes regelen: hier is de WC en daar is de kapstok. Dat was wel even wennen. En Jesse die vond het allemaal wel best en liep heel stoer mee aan de hand van de juf. Toen zijn we maar naar huis gegaan en hebben wat boodschappen gedaan bij de Makro voor onze cateringactiviteiten. Maar erg op ons gemakkie waren we niet.

Omdat we zeker niet te laat wilden komen zijn we om half 1 alweer aangelopen. De school is om 13.00 uur uit en het is maar liefst 5 minuten lopen. Stel dat we in een soort van voetgangersfile terecht komen, zeg! Precies om 13.00 uur gaat de schoolbel en komen de eerste kinderen het schoolplein opgelopen. En ergens tussen die kinderen loopt Jesse, niks aan de hand. En als ik hem zie en vraag hoe het geweest is vandaag zegt ie met een glunderend gezicht: "het was leuk, mama". En apentrots zijn we op onze hijo pequeno.

El colegio

Op maandagochtend 1 september lopen we om 10 uur naar de colegio publico van Alcossebre. De toekomstige school van Jesse. We moeten hem nog aanmelden en we willen verzekerd zijn van een plaats op school dus we zijn er vroeg bij. Aangekomen bij de school worden we ontvangen door een behulpzame meneer die ons verteld dat "los professores" niet aanwezig zijn in verband met de almuerzo, oftewel de lunch. Jawel, hier in Spanje wordt al rond half 11 geluncht. Waren we even vergeten. Dan maar een uurtje later terug.

Om half 12 lopen we terug, maar de dames en heren "professores" zijn nog niet terug van de almuerzo. Zo'n kwartiertje later komt de delegatie op het gemakkie aangewandeld. Opschieten…….wij hebben haast…..we staan hier in de hete zon te wachten. Hoezo haast? Spanjaarden hebben nooit haast (alleen in het verkeer). Ook dat waren we weer vergeten.

We dachten dat we er gemakkelijk van af kwamen, maar helaas moeten we toch nog wat papieren bij elkaar zoeken en moet er een medische verklaring komen. Spanjaarden houden van papieren/formulieren….oeps vergeten! Ik denk dat die heerlijke zon ons korte termijn geheugen heeft aangetast.

Moeten we dus weer naar "el medico". En als we alles compleet hebben mogen we terug komen, maar wel voor vrijdag want de school begint maandag de 8^e september. Dus maar meteen naar "el medico" voor een medische verklaring en naar het gemeentehuis voor een bewijs van inschrijving. Verder moeten we nog op zoek naar het vaccinatiebewijs van Jesse dat ergens in 1 van die 25 dozen in de berging ligt. S'middags om 16.40 uur worden we bij "el medico" verwacht. Of Jesse wel goed ziet en hoort, hij wordt gewogen en gemeten en dat is het. Wij krijgen een verklaring mee waarin een heleboel vragen met JA beantwoord zijn. Met onze talenkennis die we tot nu toe hebben begrijpen we de strekking van de vragen en we vragen ons af of deze "medico" soms helderziend is. Op naar het gemeentehuis…….

De inschrijving bij de gemeente verloopt soepeltjes. Het wachten is op de guardia civil die ons binnen nu en 2 weken een bezoekje komt brengen. Na dit "hoge" bezoek moeten we terug naar de gemeente en krijgen we een verklaring van inschrijving mee. Op naar de 25 dozen……

Met frisse tegenzin beginnen we aan de zoektocht naar het vaccinatiebewijs van Jesse. Er wordt al heel wat uit die berging gehaald voordat we überhaupt een doos tegenkomen. Afijn .… na doos 7 vinden we hem in een klein bruin koffertje waarin we alle knutselwerkjes van Jesse hebben opgeborgen. Valt niet tegen.Terug naar de school …….

Alles is compleet en in orde. Jesse mag aanstaande maandag om 09.00 uur starten. We weten alleen nog niet wie, wat, waar en hoe. Heerlijk …… Spain I love it!!

Mama Mia

Het werken bij de Gulabar was leuk. Samen met Herminio, een Italiaan die half Spaans half Italiaans spreekt, werk ik als Hollandse keukenprinses/camarera. Nederlands, Engels, Spaans, Italiaans door elkaar, het maakt niks uit, we verstaan elkaar en hebben lol om de vele spraakverwarringen. En als ik hem dan voor de tig-ste keer weer niet versta roept ie: "Mama Mia".

"Was" zeg ik omdat het helaas niet langer dan 2 dagen geduurd heeft. Op de derde werkdag ben ik nog gaan solliciteren bij een restaurant en ik mocht de zaterdag daarop meteen een avond meewerken om te zien of het van beide kanten zou bevallen, aangezien ze iemand zochten met ervaring. En dat heb ik niet. Maar…..ik was er vast van overtuigd dat ik wel aangenomen zou worden. En met dat idee in mijn hoofd heb ik mijn baantje bij "Herminio" opgezegd.

Op zaterdagavond ben ik dus gaan werken bij het andere restaurant wat ook weer heel leuk was. Aan het einde van de werkavond, inmiddels na middernacht, vertelde de eigenaresse mij dat ze nog een andere sollicitant had (met meer ervaring) die op dinsdag ook een avond zou meelopen. Maar, aldus eigenaresse, waarschijnlijk zou de keuze toch op mij vallen: iemand zonder ervaring, maar die het werk snel zou oppakken, zou beter voor haar zijn. Ze zou me woensdag bellen en of ik dan vrijdag meteen kon beginnen. En dan moesten we het ook nog over de Euro's hebben. Dus, nog steeds enthousiast en in de volle overtuiging dat ik wel aangenomen zou worden, ben ik die nacht naar huis gelopen.

En zoals afgesproken komt op woensdag bericht. De eigenaresse bedankt me voor het goede werk, maar ze heeft toch gekozen voor de camarera met meer ervaring. Oefff…. dat had ik niet verwacht. Valt dat even tegen.

En er maalt door mijn hoofd, geen Gulabar, geen restaurant, GEEN BAAN.
Wat heb ik een spijt dat ik mijn leuke baantje bij Herminio heb opgezegd.

Esta muy bien

Afgelopen donderdag zijn we zoals aangekondigd 's morgens al vroeg op pad gegaan om onze t NIE y residencia op te halen. En het klopt dus toch……..bij de vreemdelingenpolitie in Castellon staat een hele lange rij buitenlanders buiten te wachten om naar binnen te mogen voor het regelen van hun documenten. Wij sluiten aan in de rij, begeven ons tussen diverse nationaliteiten, en dat geeft een apart gevoel. Voor het eerst voelen we ons echt een buitenlander oftwel extranjeros. Na twee uur in de rij te hebben gestaan, zijn we eindelijk aan de beurt. De ambtenaar schrijft een formulier waarop de kosten van de leges staan. We trekken onze portemonnee om te betalen, maar de ambtenaar legt ons uit dat we met het formulier naar de bank om de hoek moeten om daar de leges te betalen en dan mogen we weer terugkomen. En nee…….dan hoeven we niet weer in de rij aan te sluiten. Oeff, wij blij. Zo gezegd zo gedaan en binnen nog geen half uur zijn we in het trotse bezit van het felbegeerde NIE. Onze residencia wordt naar de "casa" gestuurd. Deze mijlpaal hebben we in het klein gevierd met een kopje koffie en een heerlijk appeltaartje.

Vrijdagavond besluiten we om een "vuelta te hacen". In goed Spaans betekent "hacer una vuelta" een rondje lopen oftewel een ommetje maken. We vinden nog een leeg tafeltje op het terras waar ik gesolliciteerd heb naar het baantje van camarera. En meteen komt de betreffende jongedame die mij toen te woord heeft gestaan op me af met de vraag of ik mijn documenten inmiddels heb geregeld. Ik vertel haar dat ik mijn NIE heb, maar dat ik maandagochtend nog naar de seguridad social moet in Benicarló, maar dat ik dan meteen daarna bij haar terugkom. Kennelijk is het voor haar serieuze zaak. Ik ben welkom op maandag. Maandagochtend om half 10 stappen we het kantoor binnen van de seguridad social. Ik heb natuurlijk weer alles in tig-voud gekopieerd en meegenomen en dat wordt gewaardeerd. Zoals ik al zei: Spanjaarden houden van formulieren en papierwerk. Ik leg uit dat ik kan werken bij een restaurant in Alcossebre en binnen 10 minuten ben ik "lid" van de seguridad social. Klokslag 11.00 uur meld ik mij bij het restaurant, voorzien van alle benodigde papieren (ook weer in tig-voud). De jongedame kijkt verheugd en vraagt me of ik 's avonds om 19.00 uur terugkom bij "el jef" Alberto. No problemo! Diezelfde avond kuier ik tegen de klok van 7 uur naar het restaurant waar ik me meld bij een onbekende bardame. Ik leg haar uit waarvoor ik kom en dat ik om 19.00 uur verwacht wordt bij "el jef". Ze weet van niks. "El jef" is er nog niet, die wordt pas tussen 20.00 en 22.00 verwacht en zijn telefoon beantwoordt hij niet. Misschien moet ik later op de avond nog maar eens terugkomen.

Driemaal scheepsrecht. Om half 9 die avond stap ik weer vol goede moed het restaurant in en deze keer wordt ik in hoogste eigen persoon begroet door "el jef". Hij vraagt of ik een klein beetje ervaring heb, ik antwoord "een heel erg klein beetje". Waarop hij antwoordt: Ach het is niet erg, het is geen moeilijk werk. Oef gelukkig.

De documenten waarvoor ik kosten noch moeite heb bespaard, waarvoor we uren in de rij heb gestaan, worden niet eens bekeken.

El jef vraagt of ik dezelfde avond nog kan beginnen, ik schrik bij het horen van het salaris, slik een keer en zeg: esta muy bien.

El medico

Jesse klaagt al een paar dagen over pijn aan een van zijn oren. Wij denken dat het van het vele zwemmen is dus maken ons nog geen zorgen. Zal wel vanzelf overgaan denken we. Was het maar waar. Woensdagochtend moeten we toch maar even naar "El medico". "El medico" zit in het centrum van Alcossebre en is dus dicht bij ons huis. We hebben alles bij ons wat we eventueel nodig zouden kunnen hebben: paspoort, europese hulppas, verzekeringskaart, bankpas. Je weet maar nooit. We sluiten aan in de rij bij de doktersassistente en eenmaal aan de beurt vertel ik haar dat ik de dokter naar de oren van "mi hijo" wil laten kijken. Ik geef haar mijn hele voorraad kaartjes. Kan ze zelf kiezen. Ze zet vanalles in de computer en er rollen een heleboel formulieren uit. Hier houden Spanjaarden van: Formulieren, het liefst heel veel en in tig-voud. We hebben om 10.45 een afspraak bij "Puerta 1". In de wachtkamer van "El medico" gaat het er heel anders aan toe dan in Nederland. Daar waar we in Nederland bij binnenkomst bijna fluisterend vragen wie "de laatste" was, waarna we vervolgens muisstil afwachten tot het belletje voor de volgende patiënt afgaat, daar lijkt het in Spanje meer een sociale ontmoetingsplaats. Iedereen kent elkaar en er wordt volop doorelkaar geroepen. De laatste gebeurtenissen in de stad of famiekwesties worden uitgebreid in de wachtkamer van "El medico" besproken. Zo nu en dan roept de doktersassistente door de wachtruimte "silencio por favor", maar niemand lijkt het te horen. Om 11.00 mogen we dan eindelijk "puerta 1" binnen. "El medico" kijkt in de oortjes, typt iets in de computer. Er rollen weer 2 formulieren uit en hij wijst naar de deur als teken dat het bezoek aan "El medico" ten einde is. Met de formulieren waarvan ik begrijp dat het de recepten zijn, gaan we naar de apotheek, volgen we trouw de voorschriften. Nu, inmiddels een paar dagen later, is de oorpijn zo goed als verdwenen. Zou het oorontsteking geweest zijn………?

Een baantje krijgen blijkt toch niet zo eenvoudig als ik dacht. Afgelopen week ben ik nog binnengestapt bij een restaurant waar ze een camarera zoeken. Er werd mij geadviseerd eerst mijn NIE-nummer op te halen, me te melden bij de Securidad Social en een "werknummer" aan te vragen en dan mag ik nog eens terugkomen. Ze vragen wel om mijn naam en telefoonnummer, dus ik beschouw dit als een goed teken. Dan maar eerst mijn zaakjes regelen. Aankomende donderdag mogen we onze NIE ophalen in Castellon. Dan naar de securidad social en nog eens terug naar het restaurant. Gisteren waren ze nog op zoek dus wie weet……..

Ondertussen is hier de vakantie voor de Spanjaarden aangebroken. Het dorp is volgelopen met Spaanse toeristen. Er is volop gezelligheid en "Middeleeuws" feest in de straat. Jesse vermaakt zich prima met de Nederlandse en Spaanse kinderen in het zwembad.

De zon schijnt, het is heerlijk warm en we maken plannen op ons lekker koele terras thuis in Alcossebre.

“Se replica personal”

Wie denkt dat het in Spanje altijd mañana is heeft gelijk, want tot onze verbazing werden we afgelopen woensdag, 1 DAG na onze internetaanvraag om 17.30 uur, al gebeld door een mevrouw van Telefonica met de vraag of er een monteur langs kan komen. Peter vraagt nog of ze een afspraak wil maken omdat we dat gewoon gewend zijn in Nederland. "Nee" zegt mevrouw, dan komt er vandaag nog een monteur langs. We kijken elkaar aan: "het zal toch niet waar zijn dat we vandaag al internet en telefoon hebben?". En ja hoor nog geen uur later stond er een monteur op de stoep en weer een uur later was alles keurig netjes geïnstalleerd en hebben we draadloos netwerk en telefoon. Dat is nog eens mañana mañana!

Vorige week woensdag zijn we begonnen met het leggen van gras in onze tuin. Helaas ligt er in de tuin geen aarde maar is het een grote massa kleigrond met veel kleistenen en bouwpuin. Maar we gaan zo goed en zo kwaad als het kan aan de slag, werken met de schaduw mee. Op vrijdag zijn we dan zo ver dat we gras kunnen zaaien. Trots zijn we op ons bijna-grastapijtje. We kijken de grassprietjes uit de aarde omhoog en vanmorgen (dinsdag) zien we de eerste grassprietjes uit de grond omhoog komen.

Afgelopen zondagavond hebben we lekker langs de boulevard en haven gelopen. Op een gegeven moment ziet Peter een bordje staan bij een restaurant bij de menukaart "se replica personal". Alarmfase 1, ze zoeken hier personeel. Ik besluit daar maandag op af te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik plan op maandag dat ik rond 17.00 uur daar naar toe ga om te vragen of ze nog een "holandesa" kunnen gebruiken. Ik zie het al helemaal zitten, het is wel niet het baantje van mijn dromen, maar het is een begin om in ieder geval wat euries te verdienen, de taal te leren en te integreren. Maandagmiddag zit ik e.e.a. nog eens te overdenken hoe ik dat in mijn beste Spaans ga aanpakken. Ik besluit om toch eens in het woordenboek op te zoeken wat replica (afgeleid van replicir) betekent. Replicir = antwoorden. Dus se replica personal betekent: "men krijgt hier persoonlijk antwoord". Waarschijnlijk heeft dat betrekking op vragen over de menukaart. Ietwat teleurgesteld, maar wel blij dat ik mezelf een blunder bespaard heb, bedenk ik plan B. Ik laat me niet uit het veld slaan en ga toch wat restaurantjes af om te kijken of ze misschien nog een "Hollandse keukenprinses" kunnen gebruiken. Bij de Argentijn zegt de baas vriendelijk "es muy muy dificile". Vrij vertaald: bijna onmogelijk. Maar inderdaad: "se replica personal". Zou hij hebben gezien dat koken en de keuken mijn grootste hobby is? Bij een ander restaurant krijg ik het advies om bij de camping langs te gaan, want daar zoeken ze regelmatig medewerkers die talen spreken. En bij een soort makelaarskantoor wordt ik vriendelijk ontvangen en mag ik mijn CV in leveren. Natuurlijk blijf ik aan de slag om een baantje te vinden, maar ik heb wel in de gaten dat we het grootste gedeelte onze kost hier als autonomo moeten verdienen.

En ondertussen genieten we van het leven hier. De zon, de rust, de hele dag buiten zijn. We voelen ons al echt thuis hier. Met onze laptops op de tuintafel kijken we uit op de bergen, de zee en niet te vergeten de opkomende grassprietjes.

Hier kijken wij op uit vanuit onze tuin. Vervelend....

De vakantie is voorbij

Afgelopen zondag was de laatste dag van onze vakantie. Maandagochtend zijn Vincent en Saskia weer teruggevlogen naar Nederland. De afgelopen 2 weken hebben we gewoon lekker uitgeslapen 's morgens, maar we hebben ons nu voorgenomen iedere ochtend om 07.30 uur op te staan. Dan komen we ook gewoon in een niet-vakantie ritme. Tijdens onze eerste dagen hier in Spanje hadden we nog onze Nederlandse eettijden. Maar sinds een week komen we al redelijk in het Spaanse ritme. 's Morgens een ontbijt, tussendoor wat fruit of een klein broodje en tussen 14.00 en 15.00 uur de lunch en 's middags rond een uur of 18.00 nog wat fruit en dan tussen 20.00 en 21.00 avondeten. Om 14.00 uur gaat hier alles dicht, dan gaat iedereen eten en om 15.00 uur is het siësta tot 17.00 uur. Meestal gaan we tot een uur of 14.00 zwemmen. Omdat we tijdens de siësta geen lawaai mogen maken, gaan we dan ook niet zwemmen. Hou Jesse maar eens stil in het zwembad….. Om 17.00 uur nemen we weer een duik.

Vandaag (dinsdag 22 de julio) zijn we naar Castellon geweest om NIE en internet, telefoon en televisie te regelen. We hebben inmiddels heel wat afschrikwekkende verhalen op internet gelezen over de aanvraag van NIE dus we gaan enigszins met de moed in onze schoenen op pad. Bij de Subdelegacion del Gobierno aangekomen treffen, we in tegenstelling tot onze verwachting, geen lange wachtrij aan. Er is 1 mevrouw voor ons en daarna worden we meteen ontvangen door een vriendelijke ambtenaar. We laten hem onze papieren zien krijgen nog een formulier in onze handen …. De aanvraag voor een residencia. We besluiten om dit ook maar meteen aan te vragen. Anders moeten we na 3 maanden terugkomen. Terwijl we de nieuwe formulieren invullen wordt de rij achter ons wel heel lang. Dus we krijgen toch het gevoel dat dit een lange bezigheid wordt. Maar tegen de tijd dat we alles hebben ingevuld is de rij al weer weggewerkt en moeten we nog 5 minuten wachten tot we weer bij dezelfde ambtenaar terug mogen komen. De stempels worden gezet. We krijgen ieder 1 setje mee met de mededeling dat we ons NIE-nummer en residencia over 15 dagen kunnen ophalen bij het commisariaat.

Hoezo lange wachtrijen en problemen? In een half uur zijn onze nummers en onze residencia aangevraagd. Heel vaak wordt geadviseerd om dit alles door een gestor te laten regelen. Maar wij ervaren dat dit niet nodig is. Je kunt dit gemakkelijk zelf en je spaart ook nog geld uit, want zo'n gestor doet dat ook niet voor niks.

Ook zijn we vandaag bij Telefonica langsgegaan voor Internet. Daar waar je in Nederland omkomt van de mogelijkheden, heb je in Spanje weinig te kiezen. Trio of duo abonnement: Internet, vaste telefoon met of zonder televisie. Dat is het hele aanbod. We kiezen voor het trio abonnement en als het goed is komt er binnen 10 dagen een monteur van Telefonica om alles aan te sluiten.

Voorlopig gaat dus alles goed met het geregel en ervaren we nog weinig van de problemen die we vaak lazen op internet fora. Maar goed, we zijn er nog niet….

Voor de rest van de week staat op de planning om gras te leggen in de tuin en werk te maken van werk.

Saludos y hasta luego.

Niets is wat het lijkt of is alles precies wat het lijkt?

We zijn nu bijna 2 weken in Spanje. De eerste week zijn we heel druk bezig geweest met ons huis een beetje op orde maken. We zijn nog niet helemaal aan kant, maar het lijkt er al veel op. De afgelopen dagen hebben we wat vakantie gevierd. En ondertussen de formaliteiten geregeld. En inderdaad......alle verhalen van Spaanse emigranten kloppen. Alles duurt lang. De ene formaliteit wacht op de andere. Je komt in een soort vizieuse cirkel terecht. Maar goed, hier waren we op voorbereid. Maar in werkelijkheid pakt het dan toch anders uit. We mogen niet klagen, een bankrekening geopend bij de Santander. Hiervoor hadden we onze belastingaangifte uit Nederland nodig. We begrijpen nog steeds niet waarom, maar goed. Belastingaangifte vanuit Nl. laten komen. Komen we bij de bank aan......die mevrouw neemt het in ontvangst....kijkt er even naar...snapt er volgens mij niks van........vervolgens is de bankrekening geopend. Als spaanse emigrant moeten we ons melden bij het ministerie van sociale zaken en werkgelegendheid. Hiervoor hadden we een huurovereenkomst nodig en een bankboekje. Hebben we ook allemaal nog in een paar dagen moeten regelen, want dat hadden we dus nog niet. En als je dan die documenten overhandigd aan de betreffende ambtenaar, dan wordt er nauwelijks naar gekeken. Morgen gaan we op pad om ons NIE te regelen. Het is hier echt try and error. Gewoon doen en dan maar afwachten wat er gebeurd. Maar dat is ook eigenlijk wel het leuke aan het land. We genieten volop en zien gewoon wat er op ons afkomt. Niet te veel verwachtingen hebben en gewoon doen. We hebben voor onszelf besloten dat volgende week onze "vakantie" erop zit en dat we dan werk gaan maken van ons werk. Dus wordt vervolgd........

Thuis in Alcossebre

Hallo lieve mensen, het gaat ons goed!!
We zijn veilig en goed aangekomen in de nacht zondag op maandag. De reis was lang maar is goed gegaan. Lekker rustig op de weg, eigenlijk de hele reis. Je gelooft het niet, maar in Spanje hebben we bijna een uur in de file gestaan voor Barcelona. Hoezo geen last van files in Spanje?

Het is hier heel warm en we zijn druk bezig met het inrichten van ons huis en het regelen van alle formaliteiten. Tijdens de reis hier naartoe hebben we eigenlijk een gemengd gevoel gehad van op vakantie gaan maar toch ook weer niet. Nu zo in ons eigen huis met onze eigen spullen is het vakantiegevoel weg en zijn we gewoon thuis.

We hebben op dit moment zelf nog geen internetaansluiting dus ik zit op dit moment in het internetcafe tegenover ons huis.

Lieve lieve mensen, wij hebben ontzettend genoten van onze uitzwaaiborrel. Het was heel gezellig en fijn om jullie nog een keer te zien voor ons vertrek. We kijken uit naar de eerste "lichting Emmens" in september.

We houden jullie op de hoogte. Tot gauw. Liefs van Peter, Rianne en Jesse

Avond voor het vertrek

Nog net op de valreep maak ik nog even tijd om mijn blog bij te werken. Aangezien hier de komende weken niet vaak de mogelijkheid voor is omdat we nog geen internet hebben in ons nieuw huis.

Ik had me voorgenomen om de laatste week dagelijks te schrijven maar door de drukte is hier niks van terecht gekomen.

Vanacht om 04.00 uur vertrekken we. De auto is tjokvol geladen, want als rashollanders moeten er toch nog veel pakjes en zakjes uit Nederland mee. We hebben gisteren een hele gezellige uitzwaaiborrel gehad. Het was fijn om iedereen nog een keer gezien te hebben.

Lieve mensen, tot ziens of horens, het gaat jullie goed met alles wat jullie nog van plan zijn.

We keep you posted!

Nog 5 dagen - Terugreis

Nu ik dit blog zit te schrijven ben ik in afwachting van de terugkomst van mijn mannetje. Vannacht om 24.00 uur zijn Peter en Wijnand weer vertrokken voor de terugreis naar Nederland. Ze verwachten rond een uurtje of 23.00 aan te komen. Ik ben blij als hij veilig thuis is. Kan wel zeggen dat het hele verhuisavontuur me wat "spanninkjes" heeft opgeleverd. Pff....

Maar goed, ben vandaag ook nog lekker bezig geweest. Vanmiddag een gezellige lunch met een kennis gehad en later thuis lekker even in de zon gezeten. Laten we zeggen "om alvast wat te wennen aan de temperatuur". Of dat laatste onder de noemer "bezig zijn" valt durf ik niet te zeggen.

Nog 6 dagen - hamsterdag

Hamsteren, dat is wat ik vandaag gedaan heb.
Stroop, hagelslag, vlokken, pindakaas, ranja, pakjes kipkerriemix en ga zo maar door ...... lekkernijen waar we toch echt aan gehecht zijn en die in Spanje, in ieder geval in onze streek, niet te krijgen zijn.

In Alcossebre is Peter de laatste dagen in ons appartement aan de slag gegaan. De meubeltjes zijn in elkaar gezet, de gordijnen zijn opgehangen.

Er staan nog 50 dozen te wachten om uitgepakt te worden........

Nog 7 dagen

Bij het schrijven van dit blog kijk ik met een schuin oogje naar de finalewedstrijd Spanje - Duitsland. En eigenlijk had Nederland daar moeten staan, maar stiekem vind ik Spanje nu een goed alternatief.

Afgelopen week is een drukke week geweest. Maandag en dinsdag zijn we de hele dag bezig geweest met onze eigen spullen inpakken. Woensdag komt de bus en aanhangwagen dus alles moet woensdag ingeladen worden. Een meevaller is dat we dinsdag de bus en aanhanger al kunnen ophalen en dus dinsdagavond al met hulp van familie onze inboedel kunnen laden. En wat denk je: Alles kan mee! We haden er vantevoren al rekening mee gehouden dat dat niet zou kunnen en zijn al meubelstukken aan het afstrepen gegaan. Maar gelukkig hoeven we niks in Nederland, behalve onze slaapkamerkast, achter te laten.
Na het inladen maakt Peter een testritje maar het voelt niet zoals het hoort. De lading is niet goed verdeeld qua gewicht. Morgen nog maar eens op het gemakkie naar kijken. Woensdagochtend wordt het grootste gedeelte weer uitgeladen en op straat voor het huis uitgestald. Bij het inpakken van de dozen zijn we gelukkig wel zo slim geweest om de dozen te wegen, zodat nu alles netjes op gewicht kon worden ingeladen.
Nadat alles voor de tweede keer is ingeladen, wordt er weer een testritje gemaakt. Deze keer is het goed. Er kan veilig een afstand van 1800 kilometer worden afgelegd met zo'n 19 m3 lading. Maar goed ik heb het er niks op en zal pas gerust zijn als de mannen veilig en wel gearriveerd zijn in Alcossebre.

En dat gebeurt. Op vrijdagmiddag om 16.19 komt er een SMS'je: Hemos llegado a casa.

La fiesta seguida......

Nog 2 weken

We zijn afgelopen week weer volop bezig geweest met inpakken. Al met al hebben we nog heel (te) veel meegenomen naar ons tijdelijke huis. Maar we kunnen steeds gemakkelijker afstand doen van spullen die we de laatste 10 jaar niet gebruikt hebben en waarschijnlijk de komende 10 jaar ook niet zullen gebruiken. Dus weg ermee......

De twijfel slaat toe of alles wel mee kan in de bus/aanhangwagen. We zijn al meubelstukken aan het wegstrepen voor het geval toch niet alles mee kan.

De komende week is een drukke week. Maandag en dinsdag nog de laatste spullen inpakken, woensdag bus laden en donderdag vertrek naar Alcossebre.

Nog 3 weken

Over precies 3 weken komen we als het goed is bijna aan in ons huis in Alcossebre.

Afgelopen week hebben we weer volop ingepakt. De laatste zaken verder afgewerkt. Zo hebben we ook één van de twee auto's verkocht. De auto krijgt kennelijk een nieuw leven in Bulgarije. Ik ga nu 's-ochtends, nou ja......als het niet regent en op zijn minst 15 graden is, met de fiets naar het station om met de trein naar Breda te gaan. Afgelopen dinsdag hebben we een gezellig afscheidsetentje gehad met een oud-collega van mij en haar man. En vrijdagavond heb ik nog een gezellig Jobchoice bowlingavondje gehad en heeft Peter in familiekring de "De Nederlanders" toegejuicht. Met een beetje geluk zitten Nederland en Spanje in de halve finale. Voor wie zijn we dan eigenlijk? Nederland natuurlijk......we zijn en blijven voor Nederland.

Nederland O Nederland, we zijn de kampioen.........we houden van Oranje, met zijn daden en zijn roem!

Nog 4 weken

Nog 4 weken, precies vanaf vandaag. Elke avond komt de actielijst op tafel en wordt er weer gestreept. Bijna alles is geregeld, op een paar kleine dingen na.

We gaan nu maar eens aan de slag met het regelen van onze "afscheidsborrel" op 4 juli. Nou ja, een soort van afscheid eigenlijk. Ten minste zo voelt het voor ons. Toch is het fijn om familie en vrienden nog een keer bijelkaar te hebben omdat we de meesten een hele tijd niet zullen zien. Maar we zullen gelukkig niet verlegen zitten om familie-aandacht. In september staat het eerste reisje van Eindhoven naar Valencia al geboekt.

Nog 4 weken......

Het aftellen is begonnen......

Nog 8 weken

Nog 8 weken. Het vertrek staat gepland.

Nog 8 weken om de laatste voorbereidingen te treffen en om te beseffen dat je sommige mensen voorlopig voor het laatst gezien hebt. Het laatste feestje in Nederland. De laatste eigen verjaardag in Nederland. Deze periode staat in het teken van "de laatste keer". Nog 8 weken en dan zal "de laatste keer" overgaan in "de allereerste keer". De eerste keer 's morgens wakker worden in ons nieuwe huis, de eerste keer boodschappen doen, de eerste keer naar ons werk, de eerste keer naar de nieuwe school.

Dag van vertrek: Zondag 6 juli.

Alles is geregeld, op een paar kleine dingen na. Nou ja....klein.....NIE is dus nog niet geregeld. Om een lang verhaal kort te maken. In Spanje is het ons nog niet gelukt een NIE te verkrijgen. Toen we in maart in Spanje waren hebben we er niet bij stil gestaan dat het semana Santa (Pasen) was en alle officiële instanties dus gewoon dicht waren. Dus nu maar in de eerste week van onze aankomst in Spanje gaan regelen. Moet lukken!

In de laatste week van juni gaat Peter met zijn broer Wijnand onze spullen die nu opgeslagen zijn bij Stockwise naar Spanje brengen. Hopenlijk past alles in de bestelbus die we van een kennis mogen lenen, met daarachter een grote aanhangwagen. 22 kuub moet een reis van 1800 kilometer gaan afleggen. Als dat maar goed gaat!?

Alcossebre "hasta la vista".

De voorbereidingen - NIE

'NIE aanvragen' zegt men: dat is echt het allerbelangrijkste. Zonder NIE kun je niets in Spanje. Een NIE-nummer is een soort sofinummer speciaal voor extranjeros. Wij surfen wat op het internet voor informatie en komen tot de conclusie dat we dat hier in Nederland kunnen regelen. Onze zoektocht op internet leert ons wel dat het kennelijk niet zo gemakkelijk is. Lange wachttijden, forse papierwinkel etc. Ook een Nederlandse makelaar die wij in Alcossebre hebben ontmoet adviseert ons in Nederland alvast ons NIE-nummer aan te vragen. En onder het motto 'je kunt het alvast maar hebben' surfen we naar het Spaans Consulaat. Per mail leggen we uit dat we ons permanent willen gaan vestigen in Spanje, dat we daarom ons NIE willen aanvragen, en of ze ons de benodigde formulieren wil toezenden.

Een uiterst vriendelijke mevrouw stuurt ons een berichtje terug met de benodigde formulieren en het adres van het consultaat in Amsterdam. Ze adviseert ons de formulieren in te vullen en persoonlijk te overhandigen bij het consulaat. Voor de zekerheid bel ik nog even naar het consulaat voor de procedure. En ook hier krijg ik te horen dat we het formulier persoonlijk moeten overhandigen, met 2 kopieën van onze paspoorten en 2 postzegels.

Zo gezegd, zo gedaan. We reizen af naar Amsterdam, voorzien van de ingevulde formulieren, paspoorten en 2 postzegels.

Gelukkig hoeven we niet lang te wachten. Dit hebben we wel eens anders gehoord. Een ietwat norse man staat ons te woord en vertelt ons dat we aan het verkeerde adres zijn. Meneer en mevouw, NIE moet u aanvragen in Spanje, en wel bij de vreemdelingenpolitie van de provincie. In ons geval Castellon de la Plana.

Wij leggen hem uit dat men in Spanje ons heeft geadviseerd in Nederland alvast de aanvraag te doen. Maar hij wuift dit resoluut van de hand. Wij moeten onze NIE echt in Spanje aanvragen.

We maken ons niet druk. We wimpelen het af als "Typisch spaans" en we nemen ons voor om tijdens ons eerstvolgende verblijf in Alcossebre een bezoek te brengen aan de vreemdelingenpolitie in Castellon.

De voorbereidingen - plannen/ideëen

Op 8 juni 2007 komen we weer aan in Nederland met grootse plannen en nog meer ideëen. Om maar eens een greep uit ons assortiment te noemen.

• Volgens Peter gaat de energiemarkt in Spanje in 2008 veranderen. Dus Peter gaat in de solarsystemen. Gat in de markt!!
• Peter kan lekker koken. Een kleinschalig Indisch eethuisje c.q. winkeltje lijkt ons ook wel wat.
• We weten ondertussen veel van emigreren. Dus we bouwen gewoon een emigratiesite. Leuk toch?
• En last but not least, kunnen we ook nog wel wat Nederlanders naar Alcossebre krijgen, onderbrengen in appartementencomplex Marcomar en daar een provisie op verdienen. appeltje/eitje!

Back to reality.....