Mama Mia

Het werken bij de Gulabar was leuk. Samen met Herminio, een Italiaan die half Spaans half Italiaans spreekt, werk ik als Hollandse keukenprinses/camarera. Nederlands, Engels, Spaans, Italiaans door elkaar, het maakt niks uit, we verstaan elkaar en hebben lol om de vele spraakverwarringen. En als ik hem dan voor de tig-ste keer weer niet versta roept ie: "Mama Mia".

"Was" zeg ik omdat het helaas niet langer dan 2 dagen geduurd heeft. Op de derde werkdag ben ik nog gaan solliciteren bij een restaurant en ik mocht de zaterdag daarop meteen een avond meewerken om te zien of het van beide kanten zou bevallen, aangezien ze iemand zochten met ervaring. En dat heb ik niet. Maar…..ik was er vast van overtuigd dat ik wel aangenomen zou worden. En met dat idee in mijn hoofd heb ik mijn baantje bij "Herminio" opgezegd.

Op zaterdagavond ben ik dus gaan werken bij het andere restaurant wat ook weer heel leuk was. Aan het einde van de werkavond, inmiddels na middernacht, vertelde de eigenaresse mij dat ze nog een andere sollicitant had (met meer ervaring) die op dinsdag ook een avond zou meelopen. Maar, aldus eigenaresse, waarschijnlijk zou de keuze toch op mij vallen: iemand zonder ervaring, maar die het werk snel zou oppakken, zou beter voor haar zijn. Ze zou me woensdag bellen en of ik dan vrijdag meteen kon beginnen. En dan moesten we het ook nog over de Euro's hebben. Dus, nog steeds enthousiast en in de volle overtuiging dat ik wel aangenomen zou worden, ben ik die nacht naar huis gelopen.

En zoals afgesproken komt op woensdag bericht. De eigenaresse bedankt me voor het goede werk, maar ze heeft toch gekozen voor de camarera met meer ervaring. Oefff…. dat had ik niet verwacht. Valt dat even tegen.

En er maalt door mijn hoofd, geen Gulabar, geen restaurant, GEEN BAAN.
Wat heb ik een spijt dat ik mijn leuke baantje bij Herminio heb opgezegd.

Esta muy bien

Afgelopen donderdag zijn we zoals aangekondigd 's morgens al vroeg op pad gegaan om onze t NIE y residencia op te halen. En het klopt dus toch……..bij de vreemdelingenpolitie in Castellon staat een hele lange rij buitenlanders buiten te wachten om naar binnen te mogen voor het regelen van hun documenten. Wij sluiten aan in de rij, begeven ons tussen diverse nationaliteiten, en dat geeft een apart gevoel. Voor het eerst voelen we ons echt een buitenlander oftwel extranjeros. Na twee uur in de rij te hebben gestaan, zijn we eindelijk aan de beurt. De ambtenaar schrijft een formulier waarop de kosten van de leges staan. We trekken onze portemonnee om te betalen, maar de ambtenaar legt ons uit dat we met het formulier naar de bank om de hoek moeten om daar de leges te betalen en dan mogen we weer terugkomen. En nee…….dan hoeven we niet weer in de rij aan te sluiten. Oeff, wij blij. Zo gezegd zo gedaan en binnen nog geen half uur zijn we in het trotse bezit van het felbegeerde NIE. Onze residencia wordt naar de "casa" gestuurd. Deze mijlpaal hebben we in het klein gevierd met een kopje koffie en een heerlijk appeltaartje.

Vrijdagavond besluiten we om een "vuelta te hacen". In goed Spaans betekent "hacer una vuelta" een rondje lopen oftewel een ommetje maken. We vinden nog een leeg tafeltje op het terras waar ik gesolliciteerd heb naar het baantje van camarera. En meteen komt de betreffende jongedame die mij toen te woord heeft gestaan op me af met de vraag of ik mijn documenten inmiddels heb geregeld. Ik vertel haar dat ik mijn NIE heb, maar dat ik maandagochtend nog naar de seguridad social moet in Benicarló, maar dat ik dan meteen daarna bij haar terugkom. Kennelijk is het voor haar serieuze zaak. Ik ben welkom op maandag. Maandagochtend om half 10 stappen we het kantoor binnen van de seguridad social. Ik heb natuurlijk weer alles in tig-voud gekopieerd en meegenomen en dat wordt gewaardeerd. Zoals ik al zei: Spanjaarden houden van formulieren en papierwerk. Ik leg uit dat ik kan werken bij een restaurant in Alcossebre en binnen 10 minuten ben ik "lid" van de seguridad social. Klokslag 11.00 uur meld ik mij bij het restaurant, voorzien van alle benodigde papieren (ook weer in tig-voud). De jongedame kijkt verheugd en vraagt me of ik 's avonds om 19.00 uur terugkom bij "el jef" Alberto. No problemo! Diezelfde avond kuier ik tegen de klok van 7 uur naar het restaurant waar ik me meld bij een onbekende bardame. Ik leg haar uit waarvoor ik kom en dat ik om 19.00 uur verwacht wordt bij "el jef". Ze weet van niks. "El jef" is er nog niet, die wordt pas tussen 20.00 en 22.00 verwacht en zijn telefoon beantwoordt hij niet. Misschien moet ik later op de avond nog maar eens terugkomen.

Driemaal scheepsrecht. Om half 9 die avond stap ik weer vol goede moed het restaurant in en deze keer wordt ik in hoogste eigen persoon begroet door "el jef". Hij vraagt of ik een klein beetje ervaring heb, ik antwoord "een heel erg klein beetje". Waarop hij antwoordt: Ach het is niet erg, het is geen moeilijk werk. Oef gelukkig.

De documenten waarvoor ik kosten noch moeite heb bespaard, waarvoor we uren in de rij heb gestaan, worden niet eens bekeken.

El jef vraagt of ik dezelfde avond nog kan beginnen, ik schrik bij het horen van het salaris, slik een keer en zeg: esta muy bien.

El medico

Jesse klaagt al een paar dagen over pijn aan een van zijn oren. Wij denken dat het van het vele zwemmen is dus maken ons nog geen zorgen. Zal wel vanzelf overgaan denken we. Was het maar waar. Woensdagochtend moeten we toch maar even naar "El medico". "El medico" zit in het centrum van Alcossebre en is dus dicht bij ons huis. We hebben alles bij ons wat we eventueel nodig zouden kunnen hebben: paspoort, europese hulppas, verzekeringskaart, bankpas. Je weet maar nooit. We sluiten aan in de rij bij de doktersassistente en eenmaal aan de beurt vertel ik haar dat ik de dokter naar de oren van "mi hijo" wil laten kijken. Ik geef haar mijn hele voorraad kaartjes. Kan ze zelf kiezen. Ze zet vanalles in de computer en er rollen een heleboel formulieren uit. Hier houden Spanjaarden van: Formulieren, het liefst heel veel en in tig-voud. We hebben om 10.45 een afspraak bij "Puerta 1". In de wachtkamer van "El medico" gaat het er heel anders aan toe dan in Nederland. Daar waar we in Nederland bij binnenkomst bijna fluisterend vragen wie "de laatste" was, waarna we vervolgens muisstil afwachten tot het belletje voor de volgende patiënt afgaat, daar lijkt het in Spanje meer een sociale ontmoetingsplaats. Iedereen kent elkaar en er wordt volop doorelkaar geroepen. De laatste gebeurtenissen in de stad of famiekwesties worden uitgebreid in de wachtkamer van "El medico" besproken. Zo nu en dan roept de doktersassistente door de wachtruimte "silencio por favor", maar niemand lijkt het te horen. Om 11.00 mogen we dan eindelijk "puerta 1" binnen. "El medico" kijkt in de oortjes, typt iets in de computer. Er rollen weer 2 formulieren uit en hij wijst naar de deur als teken dat het bezoek aan "El medico" ten einde is. Met de formulieren waarvan ik begrijp dat het de recepten zijn, gaan we naar de apotheek, volgen we trouw de voorschriften. Nu, inmiddels een paar dagen later, is de oorpijn zo goed als verdwenen. Zou het oorontsteking geweest zijn………?

Een baantje krijgen blijkt toch niet zo eenvoudig als ik dacht. Afgelopen week ben ik nog binnengestapt bij een restaurant waar ze een camarera zoeken. Er werd mij geadviseerd eerst mijn NIE-nummer op te halen, me te melden bij de Securidad Social en een "werknummer" aan te vragen en dan mag ik nog eens terugkomen. Ze vragen wel om mijn naam en telefoonnummer, dus ik beschouw dit als een goed teken. Dan maar eerst mijn zaakjes regelen. Aankomende donderdag mogen we onze NIE ophalen in Castellon. Dan naar de securidad social en nog eens terug naar het restaurant. Gisteren waren ze nog op zoek dus wie weet……..

Ondertussen is hier de vakantie voor de Spanjaarden aangebroken. Het dorp is volgelopen met Spaanse toeristen. Er is volop gezelligheid en "Middeleeuws" feest in de straat. Jesse vermaakt zich prima met de Nederlandse en Spaanse kinderen in het zwembad.

De zon schijnt, het is heerlijk warm en we maken plannen op ons lekker koele terras thuis in Alcossebre.