Afgelopen donderdag zijn we zoals aangekondigd 's morgens al vroeg op pad gegaan om onze t NIE y residencia op te halen. En het klopt dus toch……..bij de vreemdelingenpolitie in Castellon staat een hele lange rij buitenlanders buiten te wachten om naar binnen te mogen voor het regelen van hun documenten. Wij sluiten aan in de rij, begeven ons tussen diverse nationaliteiten, en dat geeft een apart gevoel. Voor het eerst voelen we ons echt een buitenlander oftwel extranjeros. Na twee uur in de rij te hebben gestaan, zijn we eindelijk aan de beurt. De ambtenaar schrijft een formulier waarop de kosten van de leges staan. We trekken onze portemonnee om te betalen, maar de ambtenaar legt ons uit dat we met het formulier naar de bank om de hoek moeten om daar de leges te betalen en dan mogen we weer terugkomen. En nee…….dan hoeven we niet weer in de rij aan te sluiten. Oeff, wij blij. Zo gezegd zo gedaan en binnen nog geen half uur zijn we in het trotse bezit van het felbegeerde NIE. Onze residencia wordt naar de "casa" gestuurd. Deze mijlpaal hebben we in het klein gevierd met een kopje koffie en een heerlijk appeltaartje.
Vrijdagavond besluiten we om een "vuelta te hacen". In goed Spaans betekent "hacer una vuelta" een rondje lopen oftewel een ommetje maken. We vinden nog een leeg tafeltje op het terras waar ik gesolliciteerd heb naar het baantje van camarera. En meteen komt de betreffende jongedame die mij toen te woord heeft gestaan op me af met de vraag of ik mijn documenten inmiddels heb geregeld. Ik vertel haar dat ik mijn NIE heb, maar dat ik maandagochtend nog naar de seguridad social moet in Benicarló, maar dat ik dan meteen daarna bij haar terugkom. Kennelijk is het voor haar serieuze zaak. Ik ben welkom op maandag. Maandagochtend om half 10 stappen we het kantoor binnen van de seguridad social. Ik heb natuurlijk weer alles in tig-voud gekopieerd en meegenomen en dat wordt gewaardeerd. Zoals ik al zei: Spanjaarden houden van formulieren en papierwerk. Ik leg uit dat ik kan werken bij een restaurant in Alcossebre en binnen 10 minuten ben ik "lid" van de seguridad social. Klokslag 11.00 uur meld ik mij bij het restaurant, voorzien van alle benodigde papieren (ook weer in tig-voud). De jongedame kijkt verheugd en vraagt me of ik 's avonds om 19.00 uur terugkom bij "el jef" Alberto. No problemo! Diezelfde avond kuier ik tegen de klok van 7 uur naar het restaurant waar ik me meld bij een onbekende bardame. Ik leg haar uit waarvoor ik kom en dat ik om 19.00 uur verwacht wordt bij "el jef". Ze weet van niks. "El jef" is er nog niet, die wordt pas tussen 20.00 en 22.00 verwacht en zijn telefoon beantwoordt hij niet. Misschien moet ik later op de avond nog maar eens terugkomen.
Driemaal scheepsrecht. Om half 9 die avond stap ik weer vol goede moed het restaurant in en deze keer wordt ik in hoogste eigen persoon begroet door "el jef". Hij vraagt of ik een klein beetje ervaring heb, ik antwoord "een heel erg klein beetje". Waarop hij antwoordt: Ach het is niet erg, het is geen moeilijk werk. Oef gelukkig.
De documenten waarvoor ik kosten noch moeite heb bespaard, waarvoor we uren in de rij heb gestaan, worden niet eens bekeken.
El jef vraagt of ik dezelfde avond nog kan beginnen, ik schrik bij het horen van het salaris, slik een keer en zeg: esta muy bien.
1 opmerking:
Hola Amigo's!
Leuk om weer op de hoogte te zijn.. al lees ik de berichtjes met wat weemoed... beter een verre vriend dan een goeie buur, blijft maar in mijn hoofd malen.
Ik mis jullie wel hoor! Gelukkig stond Vincent dit weekend aan de deur.. voor de post, die er niet was, helaas...
Voor nu; lieve groetjes en een kus ;-), ook voor Jesse!!
De (ex) buurvrouw.
Een reactie posten