Het werken bij de Gulabar was leuk. Samen met Herminio, een Italiaan die half Spaans half Italiaans spreekt, werk ik als Hollandse keukenprinses/camarera. Nederlands, Engels, Spaans, Italiaans door elkaar, het maakt niks uit, we verstaan elkaar en hebben lol om de vele spraakverwarringen. En als ik hem dan voor de tig-ste keer weer niet versta roept ie: "Mama Mia".
"Was" zeg ik omdat het helaas niet langer dan 2 dagen geduurd heeft. Op de derde werkdag ben ik nog gaan solliciteren bij een restaurant en ik mocht de zaterdag daarop meteen een avond meewerken om te zien of het van beide kanten zou bevallen, aangezien ze iemand zochten met ervaring. En dat heb ik niet. Maar…..ik was er vast van overtuigd dat ik wel aangenomen zou worden. En met dat idee in mijn hoofd heb ik mijn baantje bij "Herminio" opgezegd.
Op zaterdagavond ben ik dus gaan werken bij het andere restaurant wat ook weer heel leuk was. Aan het einde van de werkavond, inmiddels na middernacht, vertelde de eigenaresse mij dat ze nog een andere sollicitant had (met meer ervaring) die op dinsdag ook een avond zou meelopen. Maar, aldus eigenaresse, waarschijnlijk zou de keuze toch op mij vallen: iemand zonder ervaring, maar die het werk snel zou oppakken, zou beter voor haar zijn. Ze zou me woensdag bellen en of ik dan vrijdag meteen kon beginnen. En dan moesten we het ook nog over de Euro's hebben. Dus, nog steeds enthousiast en in de volle overtuiging dat ik wel aangenomen zou worden, ben ik die nacht naar huis gelopen.
En zoals afgesproken komt op woensdag bericht. De eigenaresse bedankt me voor het goede werk, maar ze heeft toch gekozen voor de camarera met meer ervaring. Oefff…. dat had ik niet verwacht. Valt dat even tegen.
En er maalt door mijn hoofd, geen Gulabar, geen restaurant, GEEN BAAN.
Wat heb ik een spijt dat ik mijn leuke baantje bij Herminio heb opgezegd.
1 opmerking:
Hallo Rianne en Peter en alle andere lezers van deze blog,
Wij hebben begin augustus twee weken in hetzelfde apartementencomplex vakantie gevierd met ons gezin. (3 kindjes, Nine en Isa van bijna 6 jaar en Koen van bijna 3). We hebben beloofd om iets te schrijven over Alcossebre, bij deze. Wij hebben het plaatsje ervaren als een Spaanse badplaats, waar voornamelijk Spanjaarden hun vakantie doorbrengen. Af en toe een fransman en heel soms hoor je Nederlands. Wij vonden dat juist heel erg leuk, alhoewel het wel frustrerend is dat je met niemand kunt praten als je zelf geen Spaans spreekt. Soms kom je een end met Frans, maar Engels spreken ze hier niet. De plaats is wel toeristisch, maar niet te veel. Genoeg winkeltjes en restaurantjes met terrasjes en in de avond volop drukte met alle Spanjaarden die dan gaan 'flaneren'. Tot midden in de nacht kun je nog prima buiten zitten, de temperatuur is hier heerlijk. Overdag vonden wij het ook niet te warm. Wij hebben ons wel direct aangepast aan het Spaanse ritme, tussen 15 en 17 uur siesta en dan 's avonds nog lekker wat doen. Soms om 17 uur nog even naar het strand!!! Het strand bij het dorp (5 min. lopen) vonden wij minder. Erg druk en het zand is er nat. Wij reden meestal met de auto 10 minuten naar het Zuiden en vonden daar wel een rustiger strandje met beter zand. Parkeren is dan geen enkel probleem en kost niks (wat een verschil met Nederland). Overigens is de kust hier best rotsachtig en niet een en al zandstrand, wat ik wel een beetje verwacht had. Alles bij elkaar een prima plaats om een Spaanse zomer-zon vakantie door te brengen, zonder andere Nederlanders, animatie en dat soort zaken. Als je daar wel van houdt moet je hier niet zijn. Wij denken er hard over om volgend jaar hier weer naar toe te gaan!
We zijn benieuwd of Jesse dan nog Nederlands praat ;-) en nog steeds met onze dochters wil spelen in het zwembad!
Groeten van Edo en Wendelien Immink
Een reactie posten