Nu Jesse naar school gaat hebben wij ook meer het gewone dagelijkse ritme weer te pakken. Afgelopen vrijdagavond hadden we eigenlijk weer voor het eerst een weekend gevoel. Met Jesse gaat het heel goed op school. Hij komt iedere dag met een lachende snoet de school uitgerend. En dat doet ons goed. Wat is dat een zorg minder. De taal is eerder voor ons een probleem dan voor Jesse. In het Spaans kunnen we ons inmiddels aardig redden, maar de voertaal op school is Valenciaans en 3 x per week wordt er les gegeven in het Castelliaans, ofwel Spaans. Maar Jesse lijkt zijn juf prima te begrijpen. Nu wij nog.
Degenen die ons kennen weten dat we met heel veel plannen en ideeën in ons hoofd naar Spanje zijn vertrokken. En eigenlijk zijn we nu met alle ideeën aan de slag gegaan. Peter is nog bezig met zijn solarenergie en gaat waarschijnlijk binnenkort zijn eerste project uitvoeren te zamen met een locale partner. En aangezien we hier in de oranjebloesemkust wonen en ieder zichzelf respecterend lid van de comunidad ooit in zijn leven sinaasappels geplukt of geladen heeft, staat dit ook nog op de planning. Als je hier woont, moet je dat gedaan hebben. Ook zijn we bezig met sleutelbeheer, schoonmaak en toezicht op vakantie-appartementen en bieden we airporttrips aan. Sinds enkele weken hebben we ook een catering opgezet. Op bestelling cateren we een Indische maaltijd, door Peter natuurlijk vers gemaakt. Op het menu staat een rijsttafel voor 1 persoon of een satehschotel. En we hebben al 2 klanten gehad. Vanaf morgen hopen we het heel druk te krijgen, want dan gaan de flyers op de lantaarnpalen van ons heerlijke dorp Alcossebre. En als alles goed gaat dan openen we in december 2008 ons Indisch Eethuisje aan de haven in Alcossebre. Maar daarover binnenkort meer.
En omdat we niet op 8 paarden wedden, solliciteer ik regelmatig op interessante banen en met succes. Gisteren ben benaderd door een werving & selectieburo in Castellon voor de functie van administrativa comercial alleman bij een bedrijf in de keramieksector. Dus ik vandaag helemaal in mijn eentje op pad, met de auto naar Castellon (44 km). Ik had om 12.00 uur een afspraak. Ruim op tijd was ik in Castellon, maar het zoeken van een parkeerplaats was een ramp. Had ik eindelijk een parkeergarage gevonden, waar overigens genoeg vrije parkeerplaatsen waren, kon ik mijn auto nergens ingeparkeerd krijgen. Wat een ellende zo'n stationcar. Zo heb ik ruim een kwartier in die garage rondgereden toen ik eindelijk een plaats vond waar ik de auto wel in kreeg. Maar inmiddels was het wel 12.15. Ik heb even op het punt gestaan die garage uit te rijden en de weg terug naar huis te nemen. Oh jeeh, als die intercedente maar niet zo strikt is als ik was in Nederland bij Jobchoice want zijn dan kan ik die baan wel vergeten. Ik even gebeld, de situatie uitgelegd. Het was geen probleem, immers Spanjaarden komen altijd en overal te laat, dus dat zijn ze gewend. He, wat pas ik me toch snel aan, aan mijn nieuwe landgenoten. Vandaag voer ik mijn allereerste "echte" solliciatiegesprek in het Spaans. De intercedente geeft aan me wel te willen voorstellen bij het bedrijf, maar ik vraag om nog wat bedenktijd tot morgen gezien de afstand (en eigenlijk ook het salaris). Onze Spaanse vrienden hebben mij echter vanmiddag weer met beide benen op de grond gezet. Zo'n goede baan met zo'n salaris kun je hier niet weigeren. Aangezien het brutominimumloon hier ligt op 600 euro per maand, behoor je met een maandsalaris van 1700 euro tot de subtop van Spanje. Oké, ik heb het begrepen, ik ga morgen aangeven dat ik interesse heb. Wordt vervolgd………..
