We zijn op vakantie in Nederland. Maar ondanks:
verlang ik toch weer terug naar ons heerlijke, zonnige Alcossebre.
December 2009. Alweer een jaar voorbij. Ten opzichte van december 2008 is er een groot verschil. Terwijl we een jaar geleden nog zo vol zaten over onze "emigratie naar Spanje" en nieuwsgierig waren naar de beleving van Kerst en Nieuwjaar in Spanje, zijn we nu meer geaard. We wonen in Spanje, das een feit en zo voelt het ook meer. We hebben de cyclus van een heel jaar gehad, alle feestdagen meegevierd, alle heiligen gezegend en alle rituelen ondergaan. We hebben zelfs de Mexicaanse griep getrotseerd. Toevallig hadden we het er vanmiddag over in de auto onderweg naar de "Eroski" winkelcentrum), na een paar hele hele koude dagen. Even terzijde: Het was niet een beetje koud….het was ontzettend koud. En sommigen onder jullie kunnen zich ongetwijfeld herinneren dat ik erg goed tegen de kou kan haha. Nou niet dus. Ik kan wel even uit de school klappen, tis toch al voorbij. Ik heb 2 dagen met 2 dikke truien over elkaar rondgelopen in huis notabene en omdat ik het s avonds nog koud had, moest er ook nog een deken aan te pas komen. En sokken aan in bed natuurlijk. En dan is deze dame knap ongelukkig. Maar goed……we zaten dus vanmiddag in de auto beetje te kletsen, zonnetje weer lekker op het ruitje en deze dame had het weer helemaal naar haar zin. Op dat moment eigenlijk kwamen we tot de conclusie dat we het afgelopen jaar veel geleerd hebben, veel fouten gemaakt hebben, maar gelukkig ook een paar dingen goed gedaan hebben. En dat we ondanks alles goed ingeburgerd zijn. Voor het echt integreren in de Spaanse samenleving, dat wil zeggen Spaanse mensen echt goed leren kennen, hebben we nog wel een paar jaartjes meer nodig. Maar we voelen ons zeker niet alleen. We voelen ons rijk met een bescheiden clubje van internationaal allure.
Ons restaurant. Hoe gaat het met Manise? Eigenlijk mogen we niet klagen, doen we dus ook niet. 9 maanden zijn we nu aan het draaien en we moeten onze koers weer uitzetten voor het nieuwe jaar. Na de drukte van de zomermaanden is het vanaf 1 november als het ware ingestort. Weg mensen, weg drukte. Zo ook december en we vrezen ook januari. We komen tot de conclusie dat deze maanden eigenlijk maanden zijn om te sluiten. Normaal gesproken verdien je in de zomer voldoende om deze rustige periode door te komen. Omdat het ons eerste jaar is valt dat bij ons een beetje tegen. Op de lege flessen zit hier geen statiegeld dus moeten we wel op de kleintjes letten. Zoals ik al zei zetten we nu de koers opnieuw uit voor het nieuwe jaar. Dat betekent ook heel drastisch nadenken over stoppen of doorgaan. We hebben voor allebei de beslissingen goede redenen. Dus wikken we weer en wegen we weer. Bij stoppen denken we: geven we het niet te snel op? Gaan we door denken we: hard werken, niks verdienen. En toch neigen we naar doorgaan. Waarom? Omdat we stiekem toch wel heel trots zijn op wat we opgebouwd hebben. We hebben gewoon te weinig geduld en zijn waarschijnlijk de enigen op de wereld die denken dat een restaurant het eerste jaar al winstgevend moet zijn in tijden van de grootste crisis sinds de dertiger jaren. En dat met die ongelofelijke dosis aan horeca-ervaring die we allebei hebben hahaha.
Nu ik het teruglees, moet ik er zelf om lachen. Ik denk dat ik het al weet: GEWOON DOORGAAN DUS!
En wat ik dagelijks roep: Al moet ik de kauwgom van de straat krabben, ze krijgen mij uit dit heerlijke land niet meer weg!
Ach ja, misschien wordt het de komende maanden gewoon kauwgom krabben.
Wij wensen iedereen een gelukkig maar vooral gezond nieuw jaar.
Feliz Navidad y un prospero ano nuevo.
We hebben vakantie. Echt waar, 11 hele dagen vakantie, waarvan er helaas al weer 9 voorbij zijn. Dit betekent dus "estamos cerrado por descanso personal" dat we "gesloten zijn voor persoonlijke rust". Ha ha, kun je wel zeggen! Van de 9 dagen heb we het 3 dagen heeeel erg rustig gehad. Door mijn "griepje" heeft ons gezin noodgedwongen 3 dagen met de billen op de bank en de voetjes op de tafel voor de televisie doorgebracht. Wat overigens helemaal niet erg was omdat het hier met bakken uit de lucht kwam. Het heeft hier zelfs zo hard geregend en ge-onweerd dat de markt afgelast is.Wat een watjes J. Maar goed ….blijven er dus 6 dagen vakantie over. Op dag 1, maandag, zijn w
e met de hele crew als een witte tornado door het restaurant gedaan. Alles weer spik en span, bright and shiny. Dag 2, dinsdag, hebben we de laatste schoonmaakklusjes gedaan en 's avonds een afscheidsdinertje voor Jamie gehouden. Het onvermijdelijke vertrek van Jamie staat gepland op woensdag
We hebben nog geprobeerd haar hier te houden maar dat is nét niet gelukt (haha). Woensdag dus, vertrek van Jamie. Donderdag als een witte tornado door ons eigen huis en vrijdag spullen pakken voor een paar daagjes erop uit. Vrijdag om half 2 stappen we in de auto met als doel "holliday
in Spain". De tocht is uitgestippelt. We rijden als eerste naar Sant Mateu, een middeleeuws dorp zo'n 60 km van ons vandaan landinwaarts. Sant Mateu is heel leuk, heeft een leuk dorpsplein
met gezellige terrasjes. Daar genieten we van een lekkere cerveza. We gaan op zoek naar een slaapplaats. Voor de avond staat. om naar de plaza de torros te gaan kijken en daarna uitgebreid te gaan tafelen. Helaas hebben we dit programma iets versneld moeten uitvoeren omdat Jesse "grieperig" werd. Dus zijn we lekker op tijd naar ons hotel gegaan. Ons "zieke vogeltje" met een aspirientje in zijn mandje gelegd. Mama en papa hebben zelf ook een tijdje de binnenkant van de ogen bekeken, want toen ondergetekende wakker werd lag dat "zieke vogeltje" nog naar een "superleuke" film op TV te kijken. De volgende ochtend hebben we lekker uitgeslapen en ontbeten op een terrasje op het plein, heerlijk in het ochtendzonnetje. Jesse is weer zo goed als opgeknapt. De tocht v
oor zaterdag stond gepland naar Morella. Ook weer een middeleeuws dorp gebouwd op 1000 meter hoogte. We rijden ernaar toe door een prachtig berglandschap en de stad doemt voor ons op. Prachtig. In Morella
slenteren we lekker door het stadje, we bezoeken 2 musea (over dinosaurussen en middeleeuwse feesten) en het kasteel waar eigenlijk alleen nog maar een ruïne van is overgebleven. Het plaatje vanuit de verte is eigenlijk mooier dan het kasteel zelf. 's Middags verwennen we onszelf met een lekker "menu del dia". We waren van plan om ook nog in Morella te
overnachten, maar nu begint ondergetekende te
snotteren. En aangezien ik het liefst snotter in mijn eigen bedje, besluiten we om rustig aan naar huis te rijden. En rond 18.00 uur rijden we over de N340 zien we "ons" witte kerkje weer tevoorschijn komen en roepen we "heerlijk we zijn weer bijna thuis". Hoezo huismussen! En zo komt het dat de zondag, maandag en vandaag grotendeels heerlijk rustig thuis worden doorgebracht. Inmiddels begin ik weer wat op te knappen, goed genoeg om morgen en overmorgen nog te genieten van de allerlaatste vakantiedagen.
Vrijdag gaan we er weer fris en fruitig tegenaan. Manise we zijn er klaar voor!
Mijn vorige stukje was kort, veel te kort om een periode van 3 maanden te omschrijven. Maar nu ik even rustig zit denk ik eraan, dat er nog veel meer te vertellen is: we zijn nl. ook nog verhuisd in mei. We hebben ons appartement met zwembad ingeruild voor een attico (penthouse), helaas zonder zwembad, maar met een slaapkamer meer en een heerlijk groot terras. We wonen nu helemaal in het centrum van Alcossebre, op het dak boven het postkantoor. Vanuit onze huiskamer kijken we uit op de bergen, en vanuit de andere hoek op de zee. Heerlijk.
Half mei is Jamie (mijn nichtje uit Nederland) naar Spanje gekomen om de zomermaanden op Jesse te passen. Dat werkt perfect. Jesse zijn leventje kan gewoon doorgaan zoals hij het gewend is. Lekker spelen met vriendjes, of naar het strand/zwembad. Op tijd zijn natje en zijn droogje en weer op tijd naar bed, voor de volgende morgen zomerschool. En papa en mama kunnen gewoon doorwerken zonder zorgen. Zo regelmatig proberen we tussen 4 en 6 's middags ook nog een duik in de zee te nemen, als is het maar een half uurtje.
Op dit moment is het heel hard werken en zijn we weinig thuis. Nu we 1 persoon fulltime in dienst hebben voor de keuken en 1 camarera (ober) voor de weekenden, krijgen we zelf wat meer tijd. Alles is beter voorbereid voor de volgende dag waardoor we zelf pas rond half 12 naar het restaurant hoeven en dus 's ochtends redelijk rustig aan kunnen doen. 's Avonds zijn we laat thuis. Juist op het moment dat je denkt te kunnen gaan opruimen in de keuken, stappen er nog een aantal Spanjaarden binnen voor de cena (avondeten). En dat is zo rond half 11/11 uur. Nou dan ben je gauw weer een uur verder, dan moet je alles nog opruimen en schoonmaken. Meestal sluiten we nog af met een drankje op ons eigen terras met het personeel. Rond 00.30 / 01.00 zijn we dan meestal weer thuis. In het weekend is dit vaak nog later. Op dit moment werken we dus zo'n 12 uur per dag. Maar goed, dit is alleen de zomerperiode. Straks vanaf oktober dan gaan we een paar dagen per week sluiten en op de andere dagen is één van ons om de beurt 's avonds thuis. Als we deze zomer goed gedraaid hebben, zouden we zelfs in november en december kunnen sluiten. Dat moeten we nog bekijken. Tot nu toe hebben we in de maanden april, mei en juni boven verwachting gedraaid. Juli gaat volgens mij onder verwachting worden. We hebben het aantal mensen per dag in juli gruwelijk overschat, dus daarmee ook onze begroting voor deze maand. We zullen wel zien hoe het zich ontwikkelt. We maken ons geen zorgen. We worden er niet rijk van, maar we kunnen wel lekker leven hier in Alcossebre met de zon, zee en het strand.
Nou lieve mensen, dit was het weer voor nu. Peter is een lekker eitje voor me aan het bakken, welke ik lekker op ons terrasje onder het genot van een kopje koffie ga nuttigen. Wel in de schaduw trouwens, want het is bloody hot.
Vandaag zijn we precies 1 jaar in Spanje en ruim 3 maanden verder met ons restaurant. Het voelt alsof we al jaren hier wonen. We zijn inmiddels zo ingeburgerd in het Spaanse leven. Wij kennen het halve dorp en ik denk dat het hele dorp ons kent. De holandeses van Restaurante Indonesio. Heimwee naar Nederland hebben we niet maar wel eens naar de gezellige familiefeestjes. Jullie moeten maar eens wat vaker deze kant op komen vinden we. Bouwen we weer eens een gezellig feestje, in ons eigen restaurant. Met Jesse gaat het supergoed, die spreekt al rapido Spaans en Valenciaans en mag dit jaar over naar de 2e klas. In Nederland is dit groep 4.
We hebben 3 hele drukke maanden achter de rug. OP 28 maart hadden we onze openingsavond, die trouwens afschuwelijk was. Oeps ik moet gaan want de eerste tafel van 4 personen komt binnen. Hopelijk vind ik straks even tijd om verder te schrijven. Zo de eerste mensen zitten al weer aan een biertje. De openingsavond, afschuwelijk dus, veel te vol, maar uiteindelijk toch een goede avond geweest. En vanaf die tijd is het eigenlijk druk gebleven. Voornamelijk in de weekenden was het steeds volle bak. We hebben al een leuke vaste klantenkring. Nu breekt de hele drukke tijd aan en dat merken we. Alle middagen gezellig druk op het terras en in de avond volle toko. We hebben inmiddels 2 mensen aangenomen. 1 fulltimer voor hulp in de keuken en 1 camarera (ober) voor de weekenden.
Het is nu woensdagochtend. Jesse naar de zomerschool gebracht en we zitten klaar om naar het restaurant te gaan. Het was weer een gezellig drukke avond gisteren. Ik probeer zo snel mogelijk een uitgebreider stukje te schrijven. Zal wel eind september worden denk ik hahahahahah.
Liefs van ons allemaal!
Na 2 drukke weken heb ik weer even tijd om een stukje te schrijven over de eerste weken van Manise. Het gaat goed. Heel goed zelfs. Onze openingsavond was helemaal volgeboekt. Eingelijk iets teveel van het goede. Omdat we nog heel veel tijd moesten besteden aan het proces in de keuken, en eigenlijk ook veel aand
acht wilden hebben voor onze klanten, moesten een aantal mensen wel heel lang wachten tussen voorgerecht en hoofdgerecht. Dit leverde hier en daar wel eens gemopper vanuit het restaurant op, maar met een flesje wijn van het huis en uiteindelijk toch een lekkere indische schotel, hebben de meeste klanten met een tevreden gevoel en een volle buik het restaurant verlaten. En uiteindelijk kon men wel begrip op brengen voor de "aanloopproblemen". Het was du
s druk en het is
druk gebleven. Nu met Semana Santa hebben we alle avond een vol restaurant en overdag ook nog een aantal klanten. Dat het zo goed zou verlopen, hadden we echt van te voren niet kunnen denken. Maar……..Ondanks onze zere voeten hahahaha, zijn we blij. Nu een voetenbadje en daarna weer aan de slag voor vanavond.
Morgen is de grote dag. We gaan om 17.00 uur open. Op dit moment is het precies 00.00 uur dat ik dit schrijf terwijl ik 2 spekkoeken aan het bakken ben thuis. Peter is nog in het restaurant aan het koken. En we zijn blij. Ons restaurant zit morgen helemaal vol. Dit hadden we nooit kunnen verwachten. We hebben maar meteen iemand in dienst genomen om ons te assisteren. We dachten het met zijn 2-en makkelijk te kunnen, maar willen het risico niet nemen. Zeker niet nu de toko helemaal vol zit. In mijn volgende blog uitgebreid verslag van deze spannende dag.
Eindelijk is het zover! We hebben de sleutel van ons eigen restaurant. Een klein maar sfeervol lokaal aan de "puerto deportivo" van Alcossebre. Even dachten we dat het allemaal zou mislopen. Dat we er niet zouden uitkomen. Want even "tussen ons gezegd en gezwegen": de afgelopen weken hebben we kennis gemaakt met de wederopstanding van Mr. Scrooge. Ik zal niet in details treden, maar geloof me, we hebben alle zeilen moeten bijzetten om uiteindelijk tot overeenstemming te komen.
Snel aan de slag nu. Alles leegmaken, schoonmaken, herinrichten, hier en daar nog een likje verf en dan moeten de deuren rond 18/19 maart open kunnen. Dit is belangrijk aangezien in maart hier het seizoen weer begint en de euries verdiend moeten gaan worden. We hebben tot nu toe alleen maar geld uitgegeven, dus het wordt de hoogste tijd…………….
Binnenkort wordt hier geopend: Manise Restaurante Indonesio.
We willen aan de slag. Aan de slag in ons eigen restaurant. En dat gaat binnenkort gebeuren.
Zo vanaf september/oktober vorig jaar zijn we op zoek gegaan naar een geschikte locatie voor ons eigen eethuisje. Ik heb dat volgens mij ook regelmatig aangegeven in mijn blogs. We begonnen met een pandje aan de haven. Te koop, behoorlijk onderhandeld met de verkoper, maar bleek achteraf financieel niet haalbaar voor ons door de stop op de kredietverstrekkingen in verband met de crisis. En verhuren wilde de eigenaar niet, dus maar op zoek naar een andere locatie.
In oktober maakte Peter toevallig kennis met de uitbater van de kebabzaak, ook een klein pandje aan de haven. Hij huurt het pand en wilde de zaak overdragen aan een andere huurder. Best wel een leuke optie, maar we vonden het pandje iets te klein. Dan zou het geen eethuis/restaurant kunnen worden, maar een soort satéhut of "take away saté". Maar we hebben deze optie wel steeds in ons achterhoofd gehouden.
Eigenlijk in diezelfde periode lopen we langs de Gulabar, de bar waar ik in juli een paar dagen heb gewerkt, en we zien dat deze ter overname wordt aangeboden. Hier waren we eigenlijk meteen heel enthousiast over. De Gulabar ligt aan de boulevard, op een prima locatie. In november/december zijn we bezig geweest met de overname van deze locatie. Er was alleen 1 nadeel aan dit pand. De vergunning was alleen voor een bar/ijssalon/broodjeszaak. Een restaurant of eethuis zouden we hier dus niet kunnen beginnen. Maar omdat we helemaal weg waren van het pand en de locatie, hebben we onze plannen daarop aangepast en zijn we in onderhandeling gegaan. We zagen het helemaal zitten, een lounge ontbijt-/lunchcafé op de boulevard, bijna direct aan het strand. Uitgebreid businessplan geschreven, voorgelegd aan de bank. Maar ook voor deze overname kregen we niet genoeg steun van de bank. En een kleine lobby naar participanten voor wat extra startkapitaal leverde ook niets op. OK, het is zoals het is, dus geen Gulabar. Heel jammer, maar op naar het volgende project. Want we waren volhardend in onze plannen om in het voorjaar van 2009 een eigen eethuis te openen.
Misschien dan toch de kebabzaak overnemen? Wel klein pandje, maar ja we moeten toch iets doen! Ondertussen speelden we ook al met de gedachten om buiten Alcossebre te gaan kijken, meer richting Benidorm. Dit wilden we eigenlijk liever niet. Niet alleen omdat we het hier erg naar onze zin hebben, maar ook omdat we dan Jesse weer uit zijn, inmiddels toch wel vertrouwde, omgeving moesten halen. Maar goed, wat moet dat moet zeiden we! Maar eerst maar eens verder praten met de "kebab-man". Inmiddels was het al half december. Op de dag dat we van plan waren de "kebab-man" te bellen, liep Peter hem 's morgens, toen hij Jesse naar school bracht, tegen het lijf. Hij informeerde naar onze ontwikkelingen, waarna hij natuurlijk aangaf dat hij nog steeds zijn zaak wilde overdragen. Maar hij tipte ons ook over een ander restaurant wat ter overname stond aan de haven. Volgens hem was het pand te huur en de inventaris tegen een heel redelijk bedrag over te nemen omdat de huidige Franse uitbater door privé-omstandigheden terug zou moeten gaan naar Frankrijk. Dus wij erop af. Peter had meteen de volgende dag een afspraak. Inmiddels was ik wat sceptisch en zat met de gedachten thuis dat het financiële plaatje ook deze keer wel weer boven ons budget zou zijn. Maar niets was minder waar, leuk restaurant, sfeervol ingericht, keurig onderhouden en niet onbelangrijk goede huur- en overnameprijs. Dit zag er rooskleurig uit. Dus hebben we maar meteen een afspraak gemaakt voor een bezichtiging samen en namen we het besluit om met dit pand verder te gaan. In het weekend daarna hebben we dus ons businessplan weer herschreven, het financiële plaatje in kaart gebracht en nagedacht over een bod van onze kant. Uiteindelijk hebben we nog een kwart van de ovenameprijs af kunnen krijgen. Met dit plan nog maar eens naar de bank, want wat extra financiële armslag kan geen kwaad. En deze keer was de bank ons gunstig gezind en wilde ons wel een klein beetje "sponsoren". En daarmee leek het hele project te gaan slagen. Inmiddels was het januari en hadden we gepland om de overdracht te laten plaatsvinden op 1 februari met de bedoeling om op 1 maart te openen. We hebben een goede adviseur (gestor) in handen genomen en die heeft ons in het hele traject geholpen en geadviseerd. Maar om alle zaken in orde te krijgen bleek 1 maand niet voldoende te zijn.
Nu bijna eind februari zijn alle voorbereidingen zo goed als afgerond, ligt de menukaart klaar, hebben we al vele malen "proefgekookt" en liggen de contracten klaar om ondertekend te worden. Op dit moment wachten we alleen nog op de vergunning die naar onze naam wordt omgezet. En zodra we de vergunning "binnen" hebben, kan de overdracht plaatsvinden. En zoals het er nu naar uit ziet zal dat begin volgende week zijn, op of rond 2 maart.
En dan gaan we ervoor om eind maart de deur van "Manise Restaurante Indonesio" te openen.
Wat 5 december is voor de kinderen in Nederland, is 5 en 6 januari voor de Spaanse kinderen. Een bijzonder feest, waarvoor de spanningen bij de kinderen, net zoals in Nederland bij Sinterklaas al een aantal weken wordt opgewekt. In de grote steden in Spanje wordt de komst van Melchior, Balthazar en
Caspar heel grootst gevierd, met een hele lange parade van praalwagens. We hebben de viering van Los Reyes Magos in Madrid op TV gevolgd en dat was een fantastisch mooi en groots spektakel. In Alcossebre wordt de komst van de 3 koningen uit het Oosten ook gevierd maar klein en gemoedelijk. Je zou het de "komst van Sinterklaas in Tilburg" in het klein kunnen noemen. Een aantal dagen voor 5 januari kwamen de helpers van de 3 koningen naar het dorp om alle verlanglijstjes
van de kinderen op te halen. En toen eindelijk op 5 januari om half 5 in de middag kwamen de 3 koningen na een lange reis uit het Oosten aan op het strand van Alcossebre. In een lange optocht met muziek volgden alle kinderen de 3 koningen naar de kerk. In de kerk mochten alle kinderen één voor één naar de koningen komen en kregen ze een cadeautje. En daar gingen we in de fout als papa en mama, want niemand had ons verteld dat we één dag vantevoren een cadeautje bij het gemeentehuis hadden moeten afleveren. Met een klein leugentje om best wil hebben we ons hier natuurlijk
weer uitgered. En omdat Jesse met kerstmis al behoorlijk verwend was, viel de teleurstelling gelukkig mee. Hoe het precies zit weten we nog niet maar we vermoeden dan dat de 3 koningen in de nacht van 5 op 6 januari kadootjes afleveren bij de kinderen thuis.
Zouden ze dit ook via de schoorsteen doen?
Op het moment dat ik dit blog schrijf zijn we druk bezig met de overname van een restaurant in Alcossebre en verwachten we deze week de definitieve overdracht te hebben. Maar daarover meer in mijn volgende blog.
December, de maand van Navidad (kerst) en Nochevieja (oudjaar) heeft op ons niet een bijzondere indruk gemaakt. Nu zijn wij al nooit zo'n "kerst-mensen" geweest, maar we waren toch nieuwsgierig naar de beleving en viering van de feestdagen hier in Spanje. De festiviteiten rondom Navidad beginnen in Spanje op 1 december en duren tot 7 januari.
Wel heel leuk waren de activiteiten op school in de week voor 1e kerstdag, Semana de Navidad. Spanje viert Navidad op de avond vóór 1e Kerstdag en 1e Kerstdag. Aan 2e Kerstdag doet men hier niet. De hele week staat in het teken van Navidad (Nadal=Valenciano) en worden voor de kinderen en ouders allerlei activiteiten georganiseerd. Op maandag was er een Workshop Interculturele Keuken. Een gelegenheid waarbij alle nationaliteiten van elkaars kookkunsten konden genieten. Zo waren er de Roemeense, Marokkaanse, Russische, Spaanse
en niet te vergeten de Hollandse keuken.
Op dinsdag was er een rommelmarkt van speelgoed verzameld door de kinderen. Ook door de kinderen gebakken koekjes en taartjes werden verkocht. De opbrengst van de rommelmarkt is bestemd voor een derdewereld-project.
Op donderdag bracht Papa Noël een bezoek aan de school en hebben de kinderen genoten van snoep en cola. Op vrijdag was het grote "Festival Nadal". Een voorstelling door de kinderen
voor de ouders. Elke klas had een liedje/dansje ingestudeerd. Een hele gymzaal vol opgewonden en zenuwachtige kinderhoofjes zoekend naar de aanwezigheid van hun papa's en mama's. En natuurlijk waren we van de partij en wat waren we trots. Uit volle borst zong hij mee in het Spaans, onze Jesse.
Net zoals in Nederland wordt Kerst hier voornamelijk thuis of in het restaurant gevierd samen met gezin en familie en staat het ook voornamelijk in het teken van lekker eten en drinken. Op de middag van 24 december zijn we naar Papa Noël geweest. Alle kinderen kregen een lekker snoepzak. 's Avonds hebben wij onze pakjesavond gehad. 1e Kerstdag hebben we even gewandeld en zijn we verder gewoon thuisgebleven. In de week tussen kerst en oud/nieuw waren er weer verschillende activiteiten in het dorp. We zijn naar de film "Horton" geweest die in de gymzaal van de school werd gedraaid.
Van Nochevieja in Alcossebre hadden we te hoge verwachtingen, zijn we achtergekomen. Op oudejaarsavond gebeurt hier niks. Ook op oudejaarsavond zitten gezinnen en families weer bij elkaar thuis of in een restaurant. Dankzij de "live"verbinding door de webcam zijn we op oudejaarsavond ook een beetje met familie samengeweest. Dat was ook het enige hoogtepunt van de avond, want verder was hier niks te doen. Op een enkele knal na uit de bergen, hier geen vuurwerk. Om 00.00 uur zijn we even naar buiten geweest om te kijken of er wat te beleven viel, maar we waren de enigen op straat. Nee, Nochevieja in Alcossebre hadden we ons iets anders voorgesteld. We hebben wel aan het Spaanse gebruik meegedaan om de 12 seconden voor 00.00 uur 1 druif per seconde op te eten. Dit zijn de "Uvas de suerte" oftewel de "geluksdruiven". Nee volgend jaar gaan we hier zelf wat leven in de brouwerij brengen hebben we ons al voorgenomen.
Op het moment dat ik dit blog schrijf, hebben we inmiddels ook de viering van de 3-koningen achter de rug. Dit is een belangrijk feest, wat een beetje lijkt op het Sinterklaasfeest in Nederland. Maar daarover meer in mijn volgende blog.
