Wikken en wegen, deel 2

December 2009. Alweer een jaar voorbij. Ten opzichte van december 2008 is er een groot verschil. Terwijl we een jaar geleden nog zo vol zaten over onze "emigratie naar Spanje" en nieuwsgierig waren naar de beleving van Kerst en Nieuwjaar in Spanje, zijn we nu meer geaard. We wonen in Spanje, das een feit en zo voelt het ook meer. We hebben de cyclus van een heel jaar gehad, alle feestdagen meegevierd, alle heiligen gezegend en alle rituelen ondergaan. We hebben zelfs de Mexicaanse griep getrotseerd. Toevallig hadden we het er vanmiddag over in de auto onderweg naar de "Eroski" winkelcentrum), na een paar hele hele koude dagen. Even terzijde: Het was niet een beetje koud….het was ontzettend koud. En sommigen onder jullie kunnen zich ongetwijfeld herinneren dat ik erg goed tegen de kou kan haha. Nou niet dus. Ik kan wel even uit de school klappen, tis toch al voorbij. Ik heb 2 dagen met 2 dikke truien over elkaar rondgelopen in huis notabene en omdat ik het s avonds nog koud had, moest er ook nog een deken aan te pas komen. En sokken aan in bed natuurlijk. En dan is deze dame knap ongelukkig. Maar goed……we zaten dus vanmiddag in de auto beetje te kletsen, zonnetje weer lekker op het ruitje en deze dame had het weer helemaal naar haar zin. Op dat moment eigenlijk kwamen we tot de conclusie dat we het afgelopen jaar veel geleerd hebben, veel fouten gemaakt hebben, maar gelukkig ook een paar dingen goed gedaan hebben. En dat we ondanks alles goed ingeburgerd zijn. Voor het echt integreren in de Spaanse samenleving, dat wil zeggen Spaanse mensen echt goed leren kennen, hebben we nog wel een paar jaartjes meer nodig. Maar we voelen ons zeker niet alleen. We voelen ons rijk met een bescheiden clubje van internationaal allure.

Ons restaurant. Hoe gaat het met Manise? Eigenlijk mogen we niet klagen, doen we dus ook niet. 9 maanden zijn we nu aan het draaien en we moeten onze koers weer uitzetten voor het nieuwe jaar. Na de drukte van de zomermaanden is het vanaf 1 november als het ware ingestort. Weg mensen, weg drukte. Zo ook december en we vrezen ook januari. We komen tot de conclusie dat deze maanden eigenlijk maanden zijn om te sluiten. Normaal gesproken verdien je in de zomer voldoende om deze rustige periode door te komen. Omdat het ons eerste jaar is valt dat bij ons een beetje tegen. Op de lege flessen zit hier geen statiegeld dus moeten we wel op de kleintjes letten. Zoals ik al zei zetten we nu de koers opnieuw uit voor het nieuwe jaar. Dat betekent ook heel drastisch nadenken over stoppen of doorgaan. We hebben voor allebei de beslissingen goede redenen. Dus wikken we weer en wegen we weer. Bij stoppen denken we: geven we het niet te snel op? Gaan we door denken we: hard werken, niks verdienen. En toch neigen we naar doorgaan. Waarom? Omdat we stiekem toch wel heel trots zijn op wat we opgebouwd hebben. We hebben gewoon te weinig geduld en zijn waarschijnlijk de enigen op de wereld die denken dat een restaurant het eerste jaar al winstgevend moet zijn in tijden van de grootste crisis sinds de dertiger jaren. En dat met die ongelofelijke dosis aan horeca-ervaring die we allebei hebben hahaha.

Nu ik het teruglees, moet ik er zelf om lachen. Ik denk dat ik het al weet: GEWOON DOORGAAN DUS!

En wat ik dagelijks roep: Al moet ik de kauwgom van de straat krabben, ze krijgen mij uit dit heerlijke land niet meer weg!

Ach ja, misschien wordt het de komende maanden gewoon kauwgom krabben.

Wij wensen iedereen een gelukkig maar vooral gezond nieuw jaar.

Feliz Navidad y un prospero ano nuevo.