We willen aan de slag. Aan de slag in ons eigen restaurant. En dat gaat binnenkort gebeuren.
Zo vanaf september/oktober vorig jaar zijn we op zoek gegaan naar een geschikte locatie voor ons eigen eethuisje. Ik heb dat volgens mij ook regelmatig aangegeven in mijn blogs. We begonnen met een pandje aan de haven. Te koop, behoorlijk onderhandeld met de verkoper, maar bleek achteraf financieel niet haalbaar voor ons door de stop op de kredietverstrekkingen in verband met de crisis. En verhuren wilde de eigenaar niet, dus maar op zoek naar een andere locatie.
In oktober maakte Peter toevallig kennis met de uitbater van de kebabzaak, ook een klein pandje aan de haven. Hij huurt het pand en wilde de zaak overdragen aan een andere huurder. Best wel een leuke optie, maar we vonden het pandje iets te klein. Dan zou het geen eethuis/restaurant kunnen worden, maar een soort satéhut of "take away saté". Maar we hebben deze optie wel steeds in ons achterhoofd gehouden.
Eigenlijk in diezelfde periode lopen we langs de Gulabar, de bar waar ik in juli een paar dagen heb gewerkt, en we zien dat deze ter overname wordt aangeboden. Hier waren we eigenlijk meteen heel enthousiast over. De Gulabar ligt aan de boulevard, op een prima locatie. In november/december zijn we bezig geweest met de overname van deze locatie. Er was alleen 1 nadeel aan dit pand. De vergunning was alleen voor een bar/ijssalon/broodjeszaak. Een restaurant of eethuis zouden we hier dus niet kunnen beginnen. Maar omdat we helemaal weg waren van het pand en de locatie, hebben we onze plannen daarop aangepast en zijn we in onderhandeling gegaan. We zagen het helemaal zitten, een lounge ontbijt-/lunchcafé op de boulevard, bijna direct aan het strand. Uitgebreid businessplan geschreven, voorgelegd aan de bank. Maar ook voor deze overname kregen we niet genoeg steun van de bank. En een kleine lobby naar participanten voor wat extra startkapitaal leverde ook niets op. OK, het is zoals het is, dus geen Gulabar. Heel jammer, maar op naar het volgende project. Want we waren volhardend in onze plannen om in het voorjaar van 2009 een eigen eethuis te openen.
Misschien dan toch de kebabzaak overnemen? Wel klein pandje, maar ja we moeten toch iets doen! Ondertussen speelden we ook al met de gedachten om buiten Alcossebre te gaan kijken, meer richting Benidorm. Dit wilden we eigenlijk liever niet. Niet alleen omdat we het hier erg naar onze zin hebben, maar ook omdat we dan Jesse weer uit zijn, inmiddels toch wel vertrouwde, omgeving moesten halen. Maar goed, wat moet dat moet zeiden we! Maar eerst maar eens verder praten met de "kebab-man". Inmiddels was het al half december. Op de dag dat we van plan waren de "kebab-man" te bellen, liep Peter hem 's morgens, toen hij Jesse naar school bracht, tegen het lijf. Hij informeerde naar onze ontwikkelingen, waarna hij natuurlijk aangaf dat hij nog steeds zijn zaak wilde overdragen. Maar hij tipte ons ook over een ander restaurant wat ter overname stond aan de haven. Volgens hem was het pand te huur en de inventaris tegen een heel redelijk bedrag over te nemen omdat de huidige Franse uitbater door privé-omstandigheden terug zou moeten gaan naar Frankrijk. Dus wij erop af. Peter had meteen de volgende dag een afspraak. Inmiddels was ik wat sceptisch en zat met de gedachten thuis dat het financiële plaatje ook deze keer wel weer boven ons budget zou zijn. Maar niets was minder waar, leuk restaurant, sfeervol ingericht, keurig onderhouden en niet onbelangrijk goede huur- en overnameprijs. Dit zag er rooskleurig uit. Dus hebben we maar meteen een afspraak gemaakt voor een bezichtiging samen en namen we het besluit om met dit pand verder te gaan. In het weekend daarna hebben we dus ons businessplan weer herschreven, het financiële plaatje in kaart gebracht en nagedacht over een bod van onze kant. Uiteindelijk hebben we nog een kwart van de ovenameprijs af kunnen krijgen. Met dit plan nog maar eens naar de bank, want wat extra financiële armslag kan geen kwaad. En deze keer was de bank ons gunstig gezind en wilde ons wel een klein beetje "sponsoren". En daarmee leek het hele project te gaan slagen. Inmiddels was het januari en hadden we gepland om de overdracht te laten plaatsvinden op 1 februari met de bedoeling om op 1 maart te openen. We hebben een goede adviseur (gestor) in handen genomen en die heeft ons in het hele traject geholpen en geadviseerd. Maar om alle zaken in orde te krijgen bleek 1 maand niet voldoende te zijn.
Nu bijna eind februari zijn alle voorbereidingen zo goed als afgerond, ligt de menukaart klaar, hebben we al vele malen "proefgekookt" en liggen de contracten klaar om ondertekend te worden. Op dit moment wachten we alleen nog op de vergunning die naar onze naam wordt omgezet. En zodra we de vergunning "binnen" hebben, kan de overdracht plaatsvinden. En zoals het er nu naar uit ziet zal dat begin volgende week zijn, op of rond 2 maart.
En dan gaan we ervoor om eind maart de deur van "Manise Restaurante Indonesio" te openen.
