Emigratie naar Spanje

Restaurant Inventaris te koop

2011-01-05T07:51:00.000-08:00

Voor geïnteresseerden onder u:

We hebben nog een compleet restaurant inventaris te koop tegen een zéér scherpe prijs. De inventaris bevindt zich nog in het restaurant in Spanje, maar kan op een eenvoudige en goedkope manier naar Nederland gehaald worden. Een inventarislijst is op aanvraag beschikbaar.

Mocht je interesse hebben of iemand kennen die interesse zou kunnen hebben mail ons dan via rianneverrier@gmail.com.

Terug in Nederland

2011-01-05T07:13:00.000-08:00

Heel veel van onze lezers weten al dat we weer terug zijn in Nederland. Andere lezers zullen misschien verbaasd zijn over dit bericht. We zijn dus weer terug in Nederland. In mijn eerdere stukjes hebben jullie kunnen lezen dat we al regelmatig aan het wikken en wegen waren of we door zouden gaan met het restaurant of zouden stoppen.

Na de zomerperiode hebben we de balans opgemaakt en hebben we besloten om het restaurant voorgoed te sluiten. We hadden daar allerlei persoonlijke en zakelijke redenen voor waarmee ik jullie niet zal vervelen. Maar het moment dat de beroemde TV "restaurantredder" de heer HdB in ons restaurant de skepter zou gaan zwaaien wilden we niet afwachten. En ging het dan slecht? Nee, dat nu ook weer niet. Ondanks de economische crisis hebben we toch ons hoofd boven water kunnen houden.

Met het besluit om het restaurant te sluiten, kwam meteen de volgende uitdaging om de hoek kijken? Hoe komt er dan brood op de plank? Met een lege spaarpot was dat toch best een urgent vraagstuk. Nu zijn wij niet voor 1 gat te vangen en vinden we voor alles meestal wel een oplossing, maar nu lagen de troeven toch wel iets anders. Spanje in een ernstige crisis met een werkloosheid van 20% stond niet echt te wachten op Holandeses. Dat was al snel duidelijk. Dus dan maar eens kijken of we iets anders konden ondernemen. Zoals gewoonlijk hadden we ideeën in overvloed, maar deze keer ontbrak het ons aan financiële ruimte om onze plannen te realiseren.

Dan onderzoek je alle mogelijkheden en kom je tot de conclusie dat je geen toekomst in Spanje meer hebt en dat je géén andere keuze hebt dan terugkeren naar Nederland. Het is namelijk zo dat de zon wel heel fijn is, maar niet de rekeningen betaalt. En zo geschiedde ons.

We hebben de terugkeer naar Nederland geregeld, werk en woonruimte geregeld.

En zo gebeurde het dat we, met tranen over onze wangen op 26 november 2010, ons zo geliefde Spanje uitreden.

We hebben ons voorgenomen dat het afscheid niet voorgoed is. Ooit keren we terug naar Spanje, dat staat vast!

Hasta la vista querida España. Un dia volveremos.

Koninginnedag 2010 – en het bleef nog lang onrustig aan de Oranjebloesemkust

2010-05-19T13:02:00.000-07:00

Zoals jullie weten was het vrijdag 30 april Koninginnedag in ons restaurant in Alcossebre. Mede dankzij onze sponsers van www.alletoppers.nl is dit echte Hollandse feest een groot succes geworden. Maar ook Arend Jan en Ineke niet te vergeten die een kilometer oranje slingers voor ons uit Nederland hebben meegebracht. En de familie die voor ons ook nog een hele doos oranje toeters en bellen hebben geregeld. Uit alle windstreken van onze oranjebloesemkust waren gezellige Nederlanders aanwezig op ons Oranjefeest. Een uitnodiging aan Hare Majesteit om ons te vereren met een bezoek heeft helaas geen succes gehad. Maar met een net berichtje dat ze volgend jaar zeker een gaatje in haar overvolle programma vrij maakt, zijn wij weer zeer tevreden ;-).

Dus vrijdagochtend ons restaurant volgehangen met die kilometer oranje slingers, die toeters en die bellen. Het was wel heel erg oranje, maar dat moest ook vonden wij. Als je iets doet moet je het goed doen. Geen half werk dus. Het resultaat mocht er zijn. En uiteindelijk stroomden de oranjevierders om 18.00 uur geleidelijk aan binnen, voorzien van oranje mutsen, hoeden en andere niet nader te definieren accessoires. En nog wat later werd de oranje Koninklijke fiets binnengereden door een van onze zeergewaardeerde vrienden.

Ook het Volkslied, of iets wat daarop leek, ontbrak er niet aan. We hebben met zijn allen, ik geloof het eerste couplet, uit volle borst ten gehore gebracht.

En wat hadden we een bekijks! Voorbijgangers die eens kwamen kijken wat er bij die Holandeses aan de hand was. Ook onze overbuurman heeft met veel plezier ons Oranjefeest gevolgd. En jawel, een echte polonaise ging zelfs een paar keer door zijn zaak heen. Ja we hebben gewoon iedereen laten meegenieten van ons eigen feestje.

Het was ouderwets gezellig Hollands onder de Spaanse zon. Zeker voor herhaling vatbaar. Ik zal binnenkort een paar leuke foto’s plaatsen.

En het bleef nog lang onrustig aan de Oranjebloesemkust…………

Koninginnedag 30 april 2010

2010-04-08T03:12:00.000-07:00

30 april 2010, 18.00–21.00

Op vrijdag 30 april organiseren wij voor alle Nederlanders in de regio een echte Hollandse Koninginnedag. Gewoon gezellig samen borrelen, onder het genot van een hapje en een bordje eten. En wie weet vereert Hare Majesteit ons nog met een bezoekje.

Programma:

18.00 : Ontvangst met oranjebitter

Gezellig borrelen met Hollandse hapjes

20.00 : Nasi goreng speciaal (nasi goreng,saté ayam, gebakken ei, atjar, kroepoek)

21.00 : Einde

Prijs : 13,75 (inclusief 3 consumpties)

Waar : Indonesisch Restaurant Manise, Alcossebre

Puerto Deportivo Las Fuentes.

Graag vooraf reserveren telefonisch of via e-mail: 964.413.002, restaurantemanise@gmail.com

p.s. stuur deze uitnodiging vooral door aan Nederlandse vrienden en bekenden uit de buurt Met vriendelijke groeten, Restaurante Manise en www.alletoppers.nl

Sneeuw in Alcossebre

2010-01-08T03:08:00.001-08:00

Ik sprak zojuist met iemand die al 20 jaar in Alcossebre woont. Dit heeft hij nog nooit meegemaakt. Sneeuw, sneeuw in de bergen achter ons meestal zonnig gelegen Alcossebre. En oeh…..wat is het koud. Zie hier de unieke beelden vanaf ons terras.

2010

2010-01-01T02:58:00.001-08:00

Wij wensen iedereen een

gelukkig en gezond 2010.

Heimwee naar Alcossebre

2009-12-30T06:02:00.001-08:00

We zijn op vakantie in Nederland. Maar ondanks:

De fijne ontvangst door de familie
De ouderwets gezellige avonden
De geur van rookworst bij de Hema
De voortreffelijke tompoesjes van de Hema
Het niet te versmaden frietje stoofvlees van de ijsspecialist

verlang ik toch weer terug naar ons heerlijke, zonnige Alcossebre.

Wikken en wegen, deel 2

2009-12-18T09:13:00.001-08:00

December 2009. Alweer een jaar voorbij. Ten opzichte van december 2008 is er een groot verschil. Terwijl we een jaar geleden nog zo vol zaten over onze "emigratie naar Spanje" en nieuwsgierig waren naar de beleving van Kerst en Nieuwjaar in Spanje, zijn we nu meer geaard. We wonen in Spanje, das een feit en zo voelt het ook meer. We hebben de cyclus van een heel jaar gehad, alle feestdagen meegevierd, alle heiligen gezegend en alle rituelen ondergaan. We hebben zelfs de Mexicaanse griep getrotseerd. Toevallig hadden we het er vanmiddag over in de auto onderweg naar de "Eroski" winkelcentrum), na een paar hele hele koude dagen. Even terzijde: Het was niet een beetje koud….het was ontzettend koud. En sommigen onder jullie kunnen zich ongetwijfeld herinneren dat ik erg goed tegen de kou kan haha. Nou niet dus. Ik kan wel even uit de school klappen, tis toch al voorbij. Ik heb 2 dagen met 2 dikke truien over elkaar rondgelopen in huis notabene en omdat ik het s avonds nog koud had, moest er ook nog een deken aan te pas komen. En sokken aan in bed natuurlijk. En dan is deze dame knap ongelukkig. Maar goed……we zaten dus vanmiddag in de auto beetje te kletsen, zonnetje weer lekker op het ruitje en deze dame had het weer helemaal naar haar zin. Op dat moment eigenlijk kwamen we tot de conclusie dat we het afgelopen jaar veel geleerd hebben, veel fouten gemaakt hebben, maar gelukkig ook een paar dingen goed gedaan hebben. En dat we ondanks alles goed ingeburgerd zijn. Voor het echt integreren in de Spaanse samenleving, dat wil zeggen Spaanse mensen echt goed leren kennen, hebben we nog wel een paar jaartjes meer nodig. Maar we voelen ons zeker niet alleen. We voelen ons rijk met een bescheiden clubje van internationaal allure.

Ons restaurant. Hoe gaat het met Manise? Eigenlijk mogen we niet klagen, doen we dus ook niet. 9 maanden zijn we nu aan het draaien en we moeten onze koers weer uitzetten voor het nieuwe jaar. Na de drukte van de zomermaanden is het vanaf 1 november als het ware ingestort. Weg mensen, weg drukte. Zo ook december en we vrezen ook januari. We komen tot de conclusie dat deze maanden eigenlijk maanden zijn om te sluiten. Normaal gesproken verdien je in de zomer voldoende om deze rustige periode door te komen. Omdat het ons eerste jaar is valt dat bij ons een beetje tegen. Op de lege flessen zit hier geen statiegeld dus moeten we wel op de kleintjes letten. Zoals ik al zei zetten we nu de koers opnieuw uit voor het nieuwe jaar. Dat betekent ook heel drastisch nadenken over stoppen of doorgaan. We hebben voor allebei de beslissingen goede redenen. Dus wikken we weer en wegen we weer. Bij stoppen denken we: geven we het niet te snel op? Gaan we door denken we: hard werken, niks verdienen. En toch neigen we naar doorgaan. Waarom? Omdat we stiekem toch wel heel trots zijn op wat we opgebouwd hebben. We hebben gewoon te weinig geduld en zijn waarschijnlijk de enigen op de wereld die denken dat een restaurant het eerste jaar al winstgevend moet zijn in tijden van de grootste crisis sinds de dertiger jaren. En dat met die ongelofelijke dosis aan horeca-ervaring die we allebei hebben hahaha.

Nu ik het teruglees, moet ik er zelf om lachen. Ik denk dat ik het al weet: GEWOON DOORGAAN DUS!

En wat ik dagelijks roep: Al moet ik de kauwgom van de straat krabben, ze krijgen mij uit dit heerlijke land niet meer weg!

Ach ja, misschien wordt het de komende maanden gewoon kauwgom krabben.

Wij wensen iedereen een gelukkig maar vooral gezond nieuw jaar.

Feliz Navidad y un prospero ano nuevo.

Vakantie in Alcossebre

2009-09-29T12:14:00.001-07:00

We hebben vakantie. Echt waar, 11 hele dagen vakantie, waarvan er helaas al weer 9 voorbij zijn. Dit betekent dus "estamos cerrado por descanso personal" dat we "gesloten zijn voor persoonlijke rust". Ha ha, kun je wel zeggen! Van de 9 dagen heb we het 3 dagen heeeel erg rustig gehad. Door mijn "griepje" heeft ons gezin noodgedwongen 3 dagen met de billen op de bank en de voetjes op de tafel voor de televisie doorgebracht. Wat overigens helemaal niet erg was omdat het hier met bakken uit de lucht kwam. Het heeft hier zelfs zo hard geregend en ge-onweerd dat de markt afgelast is.Wat een watjes J. Maar goed ….blijven er dus 6 dagen vakantie over. Op dag 1, maandag, zijn w

e met de hele crew als een witte tornado door het restaurant gedaan. Alles weer spik en span, bright and shiny. Dag 2, dinsdag, hebben we de laatste schoonmaakklusjes gedaan en 's avonds een afscheidsdinertje voor Jamie gehouden. Het onvermijdelijke vertrek van Jamie staat gepland op woensdag

We hebben nog geprobeerd haar hier te houden maar dat is nét niet gelukt (haha). Woensdag dus, vertrek van Jamie. Donderdag als een witte tornado door ons eigen huis en vrijdag spullen pakken voor een paar daagjes erop uit. Vrijdag om half 2 stappen we in de auto met als doel "holliday

in Spain". De tocht is uitgestippelt. We rijden als eerste naar Sant Mateu, een middeleeuws dorp zo'n 60 km van ons vandaan landinwaarts. Sant Mateu is heel leuk, heeft een leuk dorpsplein

met gezellige terrasjes. Daar genieten we van een lekkere cerveza. We gaan op zoek naar een slaapplaats. Voor de avond staat. om naar de plaza de torros te gaan kijken en daarna uitgebreid te gaan tafelen. Helaas hebben we dit programma iets versneld moeten uitvoeren omdat Jesse "grieperig" werd. Dus zijn we lekker op tijd naar ons hotel gegaan. Ons "zieke vogeltje" met een aspirientje in zijn mandje gelegd. Mama en papa hebben zelf ook een tijdje de binnenkant van de ogen bekeken, want toen ondergetekende wakker werd lag dat "zieke vogeltje" nog naar een "superleuke" film op TV te kijken. De volgende ochtend hebben we lekker uitgeslapen en ontbeten op een terrasje op het plein, heerlijk in het ochtendzonnetje. Jesse is weer zo goed als opgeknapt. De tocht v

oor zaterdag stond gepland naar Morella. Ook weer een middeleeuws dorp gebouwd op 1000 meter hoogte. We rijden ernaar toe door een prachtig berglandschap en de stad doemt voor ons op. Prachtig. In Morella

slenteren we lekker door het stadje, we bezoeken 2 musea (over dinosaurussen en middeleeuwse feesten) en het kasteel waar eigenlijk alleen nog maar een ruïne van is overgebleven. Het plaatje vanuit de verte is eigenlijk mooier dan het kasteel zelf. 's Middags verwennen we onszelf met een lekker "menu del dia". We waren van plan om ook nog in Morella te

overnachten, maar nu begint ondergetekende te

snotteren. En aangezien ik het liefst snotter in mijn eigen bedje, besluiten we om rustig aan naar huis te rijden. En rond 18.00 uur rijden we over de N340 zien we "ons" witte kerkje weer tevoorschijn komen en roepen we "heerlijk we zijn weer bijna thuis". Hoezo huismussen! En zo komt het dat de zondag, maandag en vandaag grotendeels heerlijk rustig thuis worden doorgebracht. Inmiddels begin ik weer wat op te knappen, goed genoeg om morgen en overmorgen nog te genieten van de allerlaatste vakantiedagen.

Vrijdag gaan we er weer fris en fruitig tegenaan. Manise we zijn er klaar voor!

1 jaar Alcossebre vervolg

2009-07-15T01:14:00.001-07:00

Mijn vorige stukje was kort, veel te kort om een periode van 3 maanden te omschrijven. Maar nu ik even rustig zit denk ik eraan, dat er nog veel meer te vertellen is: we zijn nl. ook nog verhuisd in mei. We hebben ons appartement met zwembad ingeruild voor een attico (penthouse), helaas zonder zwembad, maar met een slaapkamer meer en een heerlijk groot terras. We wonen nu helemaal in het centrum van Alcossebre, op het dak boven het postkantoor. Vanuit onze huiskamer kijken we uit op de bergen, en vanuit de andere hoek op de zee. Heerlijk.

Half mei is Jamie (mijn nichtje uit Nederland) naar Spanje gekomen om de zomermaanden op Jesse te passen. Dat werkt perfect. Jesse zijn leventje kan gewoon doorgaan zoals hij het gewend is. Lekker spelen met vriendjes, of naar het strand/zwembad. Op tijd zijn natje en zijn droogje en weer op tijd naar bed, voor de volgende morgen zomerschool. En papa en mama kunnen gewoon doorwerken zonder zorgen. Zo regelmatig proberen we tussen 4 en 6 's middags ook nog een duik in de zee te nemen, als is het maar een half uurtje.

Op dit moment is het heel hard werken en zijn we weinig thuis. Nu we 1 persoon fulltime in dienst hebben voor de keuken en 1 camarera (ober) voor de weekenden, krijgen we zelf wat meer tijd. Alles is beter voorbereid voor de volgende dag waardoor we zelf pas rond half 12 naar het restaurant hoeven en dus 's ochtends redelijk rustig aan kunnen doen. 's Avonds zijn we laat thuis. Juist op het moment dat je denkt te kunnen gaan opruimen in de keuken, stappen er nog een aantal Spanjaarden binnen voor de cena (avondeten). En dat is zo rond half 11/11 uur. Nou dan ben je gauw weer een uur verder, dan moet je alles nog opruimen en schoonmaken. Meestal sluiten we nog af met een drankje op ons eigen terras met het personeel. Rond 00.30 / 01.00 zijn we dan meestal weer thuis. In het weekend is dit vaak nog later. Op dit moment werken we dus zo'n 12 uur per dag. Maar goed, dit is alleen de zomerperiode. Straks vanaf oktober dan gaan we een paar dagen per week sluiten en op de andere dagen is één van ons om de beurt 's avonds thuis. Als we deze zomer goed gedraaid hebben, zouden we zelfs in november en december kunnen sluiten. Dat moeten we nog bekijken. Tot nu toe hebben we in de maanden april, mei en juni boven verwachting gedraaid. Juli gaat volgens mij onder verwachting worden. We hebben het aantal mensen per dag in juli gruwelijk overschat, dus daarmee ook onze begroting voor deze maand. We zullen wel zien hoe het zich ontwikkelt. We maken ons geen zorgen. We worden er niet rijk van, maar we kunnen wel lekker leven hier in Alcossebre met de zon, zee en het strand.

Nou lieve mensen, dit was het weer voor nu. Peter is een lekker eitje voor me aan het bakken, welke ik lekker op ons terrasje onder het genot van een kopje koffie ga nuttigen. Wel in de schaduw trouwens, want het is bloody hot.

1 jaar in Alcossebre

2009-07-08T01:21:00.001-07:00

Vandaag zijn we precies 1 jaar in Spanje en ruim 3 maanden verder met ons restaurant. Het voelt alsof we al jaren hier wonen. We zijn inmiddels zo ingeburgerd in het Spaanse leven. Wij kennen het halve dorp en ik denk dat het hele dorp ons kent. De holandeses van Restaurante Indonesio. Heimwee naar Nederland hebben we niet maar wel eens naar de gezellige familiefeestjes. Jullie moeten maar eens wat vaker deze kant op komen vinden we. Bouwen we weer eens een gezellig feestje, in ons eigen restaurant. Met Jesse gaat het supergoed, die spreekt al rapido Spaans en Valenciaans en mag dit jaar over naar de 2^e klas. In Nederland is dit groep 4.

We hebben 3 hele drukke maanden achter de rug. OP 28 maart hadden we onze openingsavond, die trouwens afschuwelijk was. Oeps ik moet gaan want de eerste tafel van 4 personen komt binnen. Hopelijk vind ik straks even tijd om verder te schrijven. Zo de eerste mensen zitten al weer aan een biertje. De openingsavond, afschuwelijk dus, veel te vol, maar uiteindelijk toch een goede avond geweest. En vanaf die tijd is het eigenlijk druk gebleven. Voornamelijk in de weekenden was het steeds volle bak. We hebben al een leuke vaste klantenkring. Nu breekt de hele drukke tijd aan en dat merken we. Alle middagen gezellig druk op het terras en in de avond volle toko. We hebben inmiddels 2 mensen aangenomen. 1 fulltimer voor hulp in de keuken en 1 camarera (ober) voor de weekenden.

Het is nu woensdagochtend. Jesse naar de zomerschool gebracht en we zitten klaar om naar het restaurant te gaan. Het was weer een gezellig drukke avond gisteren. Ik probeer zo snel mogelijk een uitgebreider stukje te schrijven. Zal wel eind september worden denk ik hahahahahah.

Liefs van ons allemaal!

De eerste weken van Manise

2009-04-11T04:03:00.001-07:00

Na 2 drukke weken heb ik weer even tijd om een stukje te schrijven over de eerste weken van Manise. Het gaat goed. Heel goed zelfs. Onze openingsavond was helemaal volgeboekt. Eingelijk iets teveel van het goede. Omdat we nog heel veel tijd moesten besteden aan het proces in de keuken, en eigenlijk ook veel aand

acht wilden hebben voor onze klanten, moesten een aantal mensen wel heel lang wachten tussen voorgerecht en hoofdgerecht. Dit leverde hier en daar wel eens gemopper vanuit het restaurant op, maar met een flesje wijn van het huis en uiteindelijk toch een lekkere indische schotel, hebben de meeste klanten met een tevreden gevoel en een volle buik het restaurant verlaten. En uiteindelijk kon men wel begrip op brengen voor de "aanloopproblemen". Het was du

s druk en het is

druk gebleven. Nu met Semana Santa hebben we alle avond een vol restaurant en overdag ook nog een aantal klanten. Dat het zo goed zou verlopen, hadden we echt van te voren niet kunnen denken. Maar……..Ondanks onze zere voeten hahahaha, zijn we blij. Nu een voetenbadje en daarna weer aan de slag voor vanavond.

Opening Manise Restaurante Indonesio

2009-03-27T16:08:00.001-07:00

Morgen is de grote dag. We gaan om 17.00 uur open. Op dit moment is het precies 00.00 uur dat ik dit schrijf terwijl ik 2 spekkoeken aan het bakken ben thuis. Peter is nog in het restaurant aan het koken. En we zijn blij. Ons restaurant zit morgen helemaal vol. Dit hadden we nooit kunnen verwachten. We hebben maar meteen iemand in dienst genomen om ons te assisteren. We dachten het met zijn 2-en makkelijk te kunnen, maar willen het risico niet nemen. Zeker niet nu de toko helemaal vol zit. In mijn volgende blog uitgebreid verslag van deze spannende dag.

MANISE Restaurante Indonesio

2009-03-04T11:52:00.001-08:00

Eindelijk is het zover! We hebben de sleutel van ons eigen restaurant. Een klein maar sfeervol lokaal aan de "puerto deportivo" van Alcossebre. Even dachten we dat het allemaal zou mislopen. Dat we er niet zouden uitkomen. Want even "tussen ons gezegd en gezwegen": de afgelopen weken hebben we kennis gemaakt met de wederopstanding van Mr. Scrooge. Ik zal niet in details treden, maar geloof me, we hebben alle zeilen moeten bijzetten om uiteindelijk tot overeenstemming te komen.

Snel aan de slag nu. Alles leegmaken, schoonmaken, herinrichten, hier en daar nog een likje verf en dan moeten de deuren rond 18/19 maart open kunnen. Dit is belangrijk aangezien in maart hier het seizoen weer begint en de euries verdiend moeten gaan worden. We hebben tot nu toe alleen maar geld uitgegeven, dus het wordt de hoogste tijd…………….

Binnenkort wordt hier geopend: Manise Restaurante Indonesio.

Restaurante Indonesio

2009-02-24T09:29:00.001-08:00

We willen aan de slag. Aan de slag in ons eigen restaurant. En dat gaat binnenkort gebeuren.

Zo vanaf september/oktober vorig jaar zijn we op zoek gegaan naar een geschikte locatie voor ons eigen eethuisje. Ik heb dat volgens mij ook regelmatig aangegeven in mijn blogs. We begonnen met een pandje aan de haven. Te koop, behoorlijk onderhandeld met de verkoper, maar bleek achteraf financieel niet haalbaar voor ons door de stop op de kredietverstrekkingen in verband met de crisis. En verhuren wilde de eigenaar niet, dus maar op zoek naar een andere locatie.

In oktober maakte Peter toevallig kennis met de uitbater van de kebabzaak, ook een klein pandje aan de haven. Hij huurt het pand en wilde de zaak overdragen aan een andere huurder. Best wel een leuke optie, maar we vonden het pandje iets te klein. Dan zou het geen eethuis/restaurant kunnen worden, maar een soort satéhut of "take away saté". Maar we hebben deze optie wel steeds in ons achterhoofd gehouden.

Eigenlijk in diezelfde periode lopen we langs de Gulabar, de bar waar ik in juli een paar dagen heb gewerkt, en we zien dat deze ter overname wordt aangeboden. Hier waren we eigenlijk meteen heel enthousiast over. De Gulabar ligt aan de boulevard, op een prima locatie. In november/december zijn we bezig geweest met de overname van deze locatie. Er was alleen 1 nadeel aan dit pand. De vergunning was alleen voor een bar/ijssalon/broodjeszaak. Een restaurant of eethuis zouden we hier dus niet kunnen beginnen. Maar omdat we helemaal weg waren van het pand en de locatie, hebben we onze plannen daarop aangepast en zijn we in onderhandeling gegaan. We zagen het helemaal zitten, een lounge ontbijt-/lunchcafé op de boulevard, bijna direct aan het strand. Uitgebreid businessplan geschreven, voorgelegd aan de bank. Maar ook voor deze overname kregen we niet genoeg steun van de bank. En een kleine lobby naar participanten voor wat extra startkapitaal leverde ook niets op. OK, het is zoals het is, dus geen Gulabar. Heel jammer, maar op naar het volgende project. Want we waren volhardend in onze plannen om in het voorjaar van 2009 een eigen eethuis te openen.

Misschien dan toch de kebabzaak overnemen? Wel klein pandje, maar ja we moeten toch iets doen! Ondertussen speelden we ook al met de gedachten om buiten Alcossebre te gaan kijken, meer richting Benidorm. Dit wilden we eigenlijk liever niet. Niet alleen omdat we het hier erg naar onze zin hebben, maar ook omdat we dan Jesse weer uit zijn, inmiddels toch wel vertrouwde, omgeving moesten halen. Maar goed, wat moet dat moet zeiden we! Maar eerst maar eens verder praten met de "kebab-man". Inmiddels was het al half december. Op de dag dat we van plan waren de "kebab-man" te bellen, liep Peter hem 's morgens, toen hij Jesse naar school bracht, tegen het lijf. Hij informeerde naar onze ontwikkelingen, waarna hij natuurlijk aangaf dat hij nog steeds zijn zaak wilde overdragen. Maar hij tipte ons ook over een ander restaurant wat ter overname stond aan de haven. Volgens hem was het pand te huur en de inventaris tegen een heel redelijk bedrag over te nemen omdat de huidige Franse uitbater door privé-omstandigheden terug zou moeten gaan naar Frankrijk. Dus wij erop af. Peter had meteen de volgende dag een afspraak. Inmiddels was ik wat sceptisch en zat met de gedachten thuis dat het financiële plaatje ook deze keer wel weer boven ons budget zou zijn. Maar niets was minder waar, leuk restaurant, sfeervol ingericht, keurig onderhouden en niet onbelangrijk goede huur- en overnameprijs. Dit zag er rooskleurig uit. Dus hebben we maar meteen een afspraak gemaakt voor een bezichtiging samen en namen we het besluit om met dit pand verder te gaan. In het weekend daarna hebben we dus ons businessplan weer herschreven, het financiële plaatje in kaart gebracht en nagedacht over een bod van onze kant. Uiteindelijk hebben we nog een kwart van de ovenameprijs af kunnen krijgen. Met dit plan nog maar eens naar de bank, want wat extra financiële armslag kan geen kwaad. En deze keer was de bank ons gunstig gezind en wilde ons wel een klein beetje "sponsoren". En daarmee leek het hele project te gaan slagen. Inmiddels was het januari en hadden we gepland om de overdracht te laten plaatsvinden op 1 februari met de bedoeling om op 1 maart te openen. We hebben een goede adviseur (gestor) in handen genomen en die heeft ons in het hele traject geholpen en geadviseerd. Maar om alle zaken in orde te krijgen bleek 1 maand niet voldoende te zijn.

Nu bijna eind februari zijn alle voorbereidingen zo goed als afgerond, ligt de menukaart klaar, hebben we al vele malen "proefgekookt" en liggen de contracten klaar om ondertekend te worden. Op dit moment wachten we alleen nog op de vergunning die naar onze naam wordt omgezet. En zodra we de vergunning "binnen" hebben, kan de overdracht plaatsvinden. En zoals het er nu naar uit ziet zal dat begin volgende week zijn, op of rond 2 maart.

En dan gaan we ervoor om eind maart de deur van "Manise Restaurante Indonesio" te openen.

Los Reyes Magos

2009-02-02T08:19:00.001-08:00

Wat 5 december is voor de kinderen in Nederland, is 5 en 6 januari voor de Spaanse kinderen. Een bijzonder feest, waarvoor de spanningen bij de kinderen, net zoals in Nederland bij Sinterklaas al een aantal weken wordt opgewekt. In de grote steden in Spanje wordt de komst van Melchior, Balthazar en

Caspar heel grootst gevierd, met een hele lange parade van praalwagens. We hebben de viering van Los Reyes Magos in Madrid op TV gevolgd en dat was een fantastisch mooi en groots spektakel. In Alcossebre wordt de komst van de 3 koningen uit het Oosten ook gevierd maar klein en gemoedelijk. Je zou het de "komst van Sinterklaas in Tilburg" in het klein kunnen noemen. Een aantal dagen voor 5 januari kwamen de helpers van de 3 koningen naar het dorp om alle verlanglijstjes

van de kinderen op te halen. En toen eindelijk op 5 januari om half 5 in de middag kwamen de 3 koningen na een lange reis uit het Oosten aan op het strand van Alcossebre. In een lange optocht met muziek volgden alle kinderen de 3 koningen naar de kerk. In de kerk mochten alle kinderen één voor één naar de koningen komen en kregen ze een cadeautje. En daar gingen we in de fout als papa en mama, want niemand had ons verteld dat we één dag vantevoren een cadeautje bij het gemeentehuis hadden moeten afleveren. Met een klein leugentje om best wil hebben we ons hier natuurlijk

weer uitgered. En omdat Jesse met kerstmis al behoorlijk verwend was, viel de teleurstelling gelukkig mee. Hoe het precies zit weten we nog niet maar we vermoeden dan dat de 3 koningen in de nacht van 5 op 6 januari kadootjes afleveren bij de kinderen thuis.

Zouden ze dit ook via de schoorsteen doen?

Op het moment dat ik dit blog schrijf zijn we druk bezig met de overname van een restaurant in Alcossebre en verwachten we deze week de definitieve overdracht te hebben. Maar daarover meer in mijn volgende blog.

Navidad y Nochevieja

2009-01-10T03:16:00.001-08:00

December, de maand van Navidad (kerst) en Nochevieja (oudjaar) heeft op ons niet een bijzondere indruk gemaakt. Nu zijn wij al nooit zo'n "kerst-mensen" geweest, maar we waren toch nieuwsgierig naar de beleving en viering van de feestdagen hier in Spanje. De festiviteiten rondom Navidad beginnen in Spanje op 1 december en duren tot 7 januari.

Wel heel leuk waren de activiteiten op school in de week voor 1^e kerstdag, Semana de Navidad. Spanje viert Navidad op de avond vóór 1^e Kerstdag en 1^e Kerstdag. Aan 2^e Kerstdag doet men hier niet. De hele week staat in het teken van Navidad (Nadal=Valenciano) en worden voor de kinderen en ouders allerlei activiteiten georganiseerd. Op maandag was er een Workshop Interculturele Keuken. Een gelegenheid waarbij alle nationaliteiten van elkaars kookkunsten konden genieten. Zo waren er de Roemeense, Marokkaanse, Russische, Spaanse

en niet te vergeten de Hollandse keuken.

Op dinsdag was er een rommelmarkt van speelgoed verzameld door de kinderen. Ook door de kinderen gebakken koekjes en taartjes werden verkocht. De opbrengst van de rommelmarkt is bestemd voor een derdewereld-project.

Op donderdag bracht Papa Noël een bezoek aan de school en hebben de kinderen genoten van snoep en cola. Op vrijdag was het grote "Festival Nadal". Een voorstelling door de kinderen

voor de ouders. Elke klas had een liedje/dansje ingestudeerd. Een hele gymzaal vol opgewonden en zenuwachtige kinderhoofjes zoekend naar de aanwezigheid van hun papa's en mama's. En natuurlijk waren we van de partij en wat waren we trots. Uit volle borst zong hij mee in het Spaans, onze Jesse.

Net zoals in Nederland wordt Kerst hier voornamelijk thuis of in het restaurant gevierd samen met gezin en familie en staat het ook voornamelijk in het teken van lekker eten en drinken. Op de middag van 24 december zijn we naar Papa Noël geweest. Alle kinderen kregen een lekker snoepzak. 's Avonds hebben wij onze pakjesavond gehad. 1^e Kerstdag hebben we even gewandeld en zijn we verder gewoon thuisgebleven. In de week tussen kerst en oud/nieuw waren er weer verschillende activiteiten in het dorp. We zijn naar de film "Horton" geweest die in de gymzaal van de school werd gedraaid.

Van Nochevieja in Alcossebre hadden we te hoge verwachtingen, zijn we achtergekomen. Op oudejaarsavond gebeurt hier niks. Ook op oudejaarsavond zitten gezinnen en families weer bij elkaar thuis of in een restaurant. Dankzij de "live"verbinding door de webcam zijn we op oudejaarsavond ook een beetje met familie samengeweest. Dat was ook het enige hoogtepunt van de avond, want verder was hier niks te doen. Op een enkele knal na uit de bergen, hier geen vuurwerk. Om 00.00 uur zijn we even naar buiten geweest om te kijken of er wat te beleven viel, maar we waren de enigen op straat. Nee, Nochevieja in Alcossebre hadden we ons iets anders voorgesteld. We hebben wel aan het Spaanse gebruik meegedaan om de 12 seconden voor 00.00 uur 1 druif per seconde op te eten. Dit zijn de "Uvas de suerte" oftewel de "geluksdruiven". Nee volgend jaar gaan we hier zelf wat leven in de brouwerij brengen hebben we ons al voorgenomen.

Op het moment dat ik dit blog schrijf, hebben we inmiddels ook de viering van de 3-koningen achter de rug. Dit is een belangrijk feest, wat een beetje lijkt op het Sinterklaasfeest in Nederland. Maar daarover meer in mijn volgende blog.

December

2008-12-04T06:52:00.001-08:00

December, een maand waarin we in Nederland gewend waren aan koude, donkere dagen, 's ochtends de autoramen krabben en soms een enkele sneeuwvlok. Maar ook een maand van etalages vol met Sinterklaasversieringen en feestverlichting. De voorbereidingen voor pakjesavond en de oplopende spanning of de pakjes op pakjesboot nummer 12 wel op tijd in het Pietenhuis aanwezig zijn. En zodra de Goedheiligman zijn hielen heeft gelicht, dan doet de Kerstman zijn intrede. En zo gaat dat in December. Tegenwoordig beleven wij de Decembermaand heel anders. Hier geen Sinterklaas en pepernoten, maar Navidad en empanadas dulces in de etalages. Een beetje vreemd is het wel. Een kerstmarkt bij een stralende zon, blauwe hemel en 16-18 graden. Het is nog niet zover, maar we hebben het idee dat de beleving van Kerstmis hier heel anders is dan in Nederland. We zullen het ervaren en laten ons verrassen door de Spaanse gebruiken en tradities.

De afgelopen maanden hebben we ons voornamelijk bezig gehouden met inburgeren, oriënteren en mogelijkheden onderzoeken. En dat is goed geweest, voor ons en voor Jesse. Jesse doet het goed op school, begint al wat Spaans te babbelen en heeft ook al wat Spaanse vriendjes. We voelen dat we een goede basis hebben gelegd voor nieuwe ontwikkelingen in het nieuwe jaar.

Als het aan ons ligt openen we op 1 maart 2009 onze eigen ontbijt-/lunchcafé in Alcossebre. Hiervoor zijn we nu druk bezig met de overnameprocedure en de voorbereidingen. We hopen de bar in januari over te kunnen nemen en binnen 2 maanden om te bouwen naar onze eigen ideeën. Maar daarover volgt spoedig meer nieuws en foto's.

Feliz Navidad

En la cola

2008-11-03T12:17:00.001-08:00

Wat gaat de tijd snel! Er is al weer een maand voorbij sinds mijn laatste bericht. Het lijkt wel alsof de tijd hier nog sneller gaat, de dagen, weken en maanden schieten voorbij. Vanmiddag toen ik lekker in de zon de was stond op te hangen, realiseerde ik me dat we al 4 maanden in Alcossebre wonen. Met soms een of enkele mindere dagen, is het weer hier nog heerlijk. De temperatuur overdag ligt nog rond de 19/20 graden. 's Morgens nadat we Jesse naar school hebben gebracht drinken we een kopje koffie in het najaarszonnetje op ons terrasje. Helaas wordt het al wel vroeg (rond 18.00) donker en koelt het natuurlijk snel af. De afgelopen maand zijn we weer druk bezig geweest met van alles en nog wat. Zo zijn we sinds woensdag 29 oktober officieel Spaans resident en sinds 1 november uitgeschreven uit Nederland.

Overigens heeft dat resident worden nog heel wat voeten in aarde gehad. Eigenlijk door onze eigen fout hebben we hiervoor een hele dag buiten in de rij staan wachten bij de vreemdelingenpolitie in Castellon. Bij de aanvraag van ons NIE-nummer hebben we gelijk onze residencia aangevraagd. Enkele weken geleden kregen we een uitnodiging om op 28 oktober om 14.30 persoonlijk onze residencia's op te halen. Bij de uitnodiging zat een formulier waarmee je vooraf bij de bank de leges moet betalen. Maar wij waren ervan overtuigd dat wij die leges al hadden betaald gelijktijdig met de betaling van de NIE-leges. Op 28 oktober om 14.15 uur bij de vreemdelingenpolitie aangekomen staan er 2 grote wachtrijen. Omdat wij een afspraak om 14.30 uur hebben denken we dat we niet in de rij moeten aansluiten, maar zo naar binnen mogen. Was dat maar waar. "NO, en la cola" (in de rij) zegt de agent die aan de deur de volgnummertjes uitdeelt. Dus wij sluiten aan in de rij voor de mensen met een "cita" (afspraak). Het valt mee, om 14.30 mogen we dan toch naar binnen, maar krijgen de volgnummers 033 en0 34 in ons handen gedrukt. Aangekomen in de "sala de espera" (wachtruimte) doemt het nummer 002 voor ons op. Nog 31 wachtenden voor ons. Toch nog redelijk snel verschijnt om kwart over 3 nummer 033 in beeld en gaan we naar binnen. De mevrouw die ons helpt bekijkt onze papieren en vraagt waarom we nog niet betaald hebben. We leggen haar uit dat we al betaald hebben en laten de kwitantie van de vorige keer zijn. Mooi niet dus! Ze legt ons uit dat er nog 1 bank open is midden in het centrum en dat we voor 17.00 uur nog kunnen terugkomen. Maar dit halen we niet meer….Jesse komt om 17.00 uur uit school en het is nog zeker 50 minuten rijden terugnaar huis. Het risico dat er in het verkeer iets tegenzit en dat we te laat op school aankomen willen we niet nemen. We betalen de leges bij de bank in Castellon en besluiten de volgende dag terug te gaan.

Op donderdag 29 oktober geven we Jesse een overblijfbonnetje mee en vertrekken we meteen om 09.00 uur naar Castellon in de hoop daar redelijk snel aan de beurt te zijn. Om 10.00 uur komen we aan en zien weer 2 lange rijen. Maar nu moeten we "en la cola" van mensen "sin cita". De tijd verstrijkt en er zit geen beweging in onze "cola". Er wordt niemand binnengelaten. Terwijl van de andere rij, voortdurend mensen worden binnengelaten. Wij vragen ons af hoe het systeem werkt, maar hebben nog geduld. Om half 12 besluiten we om te gaan vragen wanneer onze "cola" aan de beurt komt. "A las dos" zegt de agent voor de deur. Nee, dat kan niet waar zijn, pas om 14.00 uur. Hier hebben we geen zin meer in, dan gaat om 14.00 uur de rij "open" en dan zijn er nog 25 mensen voor ons. Dus we besluiten om terug naar huis te gaan en maar een afspraak te maken. We pakken de auto, rijden terug naar huis, maar ongeveer halverwege bij Benicassim denken we dat we het toch niet goed hebben aangepakt en dat we beter toch maar in de rij hadden kunnen blijven staan. We draaien om en rijden terug naar Castellon waar we weer om kwart over 12 aankomen. De rij is nog net zo lang, maar nu moeten we weer achteraan sluiten. Om 14.00 komt er inderdaad beweging in de "cola" en zoetjesaan worden er wat mensen binnengelaten. Halen we het wel, of halen we het niet? Om 17.00 uur staat Jesse weer voor de poort. Met 35 mensen voor ons en nog maar 2 uur te gaan weten we het niet meer. Maar we kunnen nu niet anders meer dan gewoon blijven wachten. Nu weer teruggaan naar huis, betekent gewoon een halve dag voor niks in de kou te hebben gestaan. Toevallig was het die dag nog koud ook.

Rond kwart over 3 is het zover en ontvangen we de volgnummers 24 en 25 uit handen van de agent en om 16.00 uur rennen we de vreemdelingenpolitie weer uit op weg naar de auto, maar MET RESIDENCIA.

Om 10 voor 5 rijden we Alcossebre binnen en zijn we nog goed op tijd om Jesse op te halen van school. Met dank aan Evert, die bereid was om Jesse op te vangen mochten wij het niet gehaald hebben.

Wikken en Wegen

2008-10-03T01:49:00.001-07:00

De dag na mijn sollicitatie in Castellon heb ik meteen naar het uitzendburo gebeld om door te geven dat ik toch wel erg geïnteresseerd ben in de baan in Alcora. De intercedente waarmee ik gesproken had meldde mij dat ze mijn CV al bij de klant had neergelegd en dat er nog veel andere kandidaten waren. Ik zou binnen 1 week te horen krijgen of er een kennismakingsgesprek gepland zou worden met de klant. Nu ruim 2 weken later heb ik nog niks gehoord en verwacht dat dat ook niet meer gaat gebeuren. Ik overweeg om zelf te bellen, maar mijn vorige telefoongesprek was al een ramp, dus ik besluit om dat maar niet te doen.

We hebben de laatste weken definitief besloten dat we op zoek gaan naar een pandje om een Indisch eethuisje te starten. We hebben inmiddels ons oog laten vallen op een klein pandje aan de haven wat al helemaal ingericht is als bar-cafeteria en waar wij ons zaakje prima zouden kunnen voeren. Daarnaast hebben we vanmorgen gesproken over een eventuele overname van een goed lopend restaurant aan één van de stranden in Alcossebre. Ook een interessante optie. Dus we wikken en we wegen…..wordt vervolgd

Op 8 paarden wedden

2008-09-18T14:00:00.001-07:00

Nu Jesse naar school gaat hebben wij ook meer het gewone dagelijkse ritme weer te pakken. Afgelopen vrijdagavond hadden we eigenlijk weer voor het eerst een weekend gevoel. Met Jesse gaat het heel goed op school. Hij komt iedere dag met een lachende snoet de school uitgerend. En dat doet ons goed. Wat is dat een zorg minder. De taal is eerder voor ons een probleem dan voor Jesse. In het Spaans kunnen we ons inmiddels aardig redden, maar de voertaal op school is Valenciaans en 3 x per week wordt er les gegeven in het Castelliaans, ofwel Spaans. Maar Jesse lijkt zijn juf prima te begrijpen. Nu wij nog.

Degenen die ons kennen weten dat we met heel veel plannen en ideeën in ons hoofd naar Spanje zijn vertrokken. En eigenlijk zijn we nu met alle ideeën aan de slag gegaan. Peter is nog bezig met zijn solarenergie en gaat waarschijnlijk binnenkort zijn eerste project uitvoeren te zamen met een locale partner. En aangezien we hier in de oranjebloesemkust wonen en ieder zichzelf respecterend lid van de comunidad ooit in zijn leven sinaasappels geplukt of geladen heeft, staat dit ook nog op de planning. Als je hier woont, moet je dat gedaan hebben. Ook zijn we bezig met sleutelbeheer, schoonmaak en toezicht op vakantie-appartementen en bieden we airporttrips aan. Sinds enkele weken hebben we ook een catering opgezet. Op bestelling cateren we een Indische maaltijd, door Peter natuurlijk vers gemaakt. Op het menu staat een rijsttafel voor 1 persoon of een satehschotel. En we hebben al 2 klanten gehad. Vanaf morgen hopen we het heel druk te krijgen, want dan gaan de flyers op de lantaarnpalen van ons heerlijke dorp Alcossebre. En als alles goed gaat dan openen we in december 2008 ons Indisch Eethuisje aan de haven in Alcossebre. Maar daarover binnenkort meer.

En omdat we niet op 8 paarden wedden, solliciteer ik regelmatig op interessante banen en met succes. Gisteren ben benaderd door een werving & selectieburo in Castellon voor de functie van administrativa comercial alleman bij een bedrijf in de keramieksector. Dus ik vandaag helemaal in mijn eentje op pad, met de auto naar Castellon (44 km). Ik had om 12.00 uur een afspraak. Ruim op tijd was ik in Castellon, maar het zoeken van een parkeerplaats was een ramp. Had ik eindelijk een parkeergarage gevonden, waar overigens genoeg vrije parkeerplaatsen waren, kon ik mijn auto nergens ingeparkeerd krijgen. Wat een ellende zo'n stationcar. Zo heb ik ruim een kwartier in die garage rondgereden toen ik eindelijk een plaats vond waar ik de auto wel in kreeg. Maar inmiddels was het wel 12.15. Ik heb even op het punt gestaan die garage uit te rijden en de weg terug naar huis te nemen. Oh jeeh, als die intercedente maar niet zo strikt is als ik was in Nederland bij Jobchoice want zijn dan kan ik die baan wel vergeten. Ik even gebeld, de situatie uitgelegd. Het was geen probleem, immers Spanjaarden komen altijd en overal te laat, dus dat zijn ze gewend. He, wat pas ik me toch snel aan, aan mijn nieuwe landgenoten. Vandaag voer ik mijn allereerste "echte" solliciatiegesprek in het Spaans. De intercedente geeft aan me wel te willen voorstellen bij het bedrijf, maar ik vraag om nog wat bedenktijd tot morgen gezien de afstand (en eigenlijk ook het salaris). Onze Spaanse vrienden hebben mij echter vanmiddag weer met beide benen op de grond gezet. Zo'n goede baan met zo'n salaris kun je hier niet weigeren. Aangezien het brutominimumloon hier ligt op 600 euro per maand, behoor je met een maandsalaris van 1700 euro tot de subtop van Spanje. Oké, ik heb het begrepen, ik ga morgen aangeven dat ik interesse heb. Wordt vervolgd………..

De 1e schooldag

2008-09-08T12:23:00.001-07:00

Eigenlijk is de meest spannende dag van onze hele verhuizing vandaag geweest. De dag dat Jesse voor het eerst naar school moet. En het is goed gegaan. Heel goed zelfs. Vanmorgen stapte hij al heel vrolijk en lekker uitgerust uit zijn bed. Hij had er zin in. Om 08.45 zijn we langzaamaan naar school gelopen. Om 09.00 uur mochten we het schoolplein op waar alle kinderen zich in rijen verzamelden. De 1^e klas bij elkaar, de 2^e klas bij elkaar en zo verder. Qua grootte van de kinderen konden we ongeveer wel inschatten in welke rij Jesse thuis hoorde, maar een Spaans meisje kwam al op ons aflopen en verwees ons naar de 1^e rij, La primera. Jesse dus netjes in de rij en bij de deur werd hij aan de hand meegenomen door een juf. Met een vriendelijk "hasta luego" werd ons duidelijk gemaakt dat Jesse groot genoeg is om zonder papa en mama verder te gaan. OK, papa en mama hadden zich dat iets anders voorgesteld. Ze hadden het liefst tot aan de klas meegelopen om nog een half uur voor het schoolraam gedag te zwaaien. En om, zoals een papa en mama betaamd, alles tot in de puntjes regelen: hier is de WC en daar is de kapstok. Dat was wel even wennen. En Jesse die vond het allemaal wel best en liep heel stoer mee aan de hand van de juf. Toen zijn we maar naar huis gegaan en hebben wat boodschappen gedaan bij de Makro voor onze cateringactiviteiten. Maar erg op ons gemakkie waren we niet.

Omdat we zeker niet te laat wilden komen zijn we om half 1 alweer aangelopen. De school is om 13.00 uur uit en het is maar liefst 5 minuten lopen. Stel dat we in een soort van voetgangersfile terecht komen, zeg! Precies om 13.00 uur gaat de schoolbel en komen de eerste kinderen het schoolplein opgelopen. En ergens tussen die kinderen loopt Jesse, niks aan de hand. En als ik hem zie en vraag hoe het geweest is vandaag zegt ie met een glunderend gezicht: "het was leuk, mama". En apentrots zijn we op onze hijo pequeno.

El colegio

2008-09-03T10:13:00.001-07:00

Op maandagochtend 1 september lopen we om 10 uur naar de colegio publico van Alcossebre. De toekomstige school van Jesse. We moeten hem nog aanmelden en we willen verzekerd zijn van een plaats op school dus we zijn er vroeg bij. Aangekomen bij de school worden we ontvangen door een behulpzame meneer die ons verteld dat "los professores" niet aanwezig zijn in verband met de almuerzo, oftewel de lunch. Jawel, hier in Spanje wordt al rond half 11 geluncht. Waren we even vergeten. Dan maar een uurtje later terug.

Om half 12 lopen we terug, maar de dames en heren "professores" zijn nog niet terug van de almuerzo. Zo'n kwartiertje later komt de delegatie op het gemakkie aangewandeld. Opschieten…….wij hebben haast…..we staan hier in de hete zon te wachten. Hoezo haast? Spanjaarden hebben nooit haast (alleen in het verkeer). Ook dat waren we weer vergeten.

We dachten dat we er gemakkelijk van af kwamen, maar helaas moeten we toch nog wat papieren bij elkaar zoeken en moet er een medische verklaring komen. Spanjaarden houden van papieren/formulieren….oeps vergeten! Ik denk dat die heerlijke zon ons korte termijn geheugen heeft aangetast.

Moeten we dus weer naar "el medico". En als we alles compleet hebben mogen we terug komen, maar wel voor vrijdag want de school begint maandag de 8^e september. Dus maar meteen naar "el medico" voor een medische verklaring en naar het gemeentehuis voor een bewijs van inschrijving. Verder moeten we nog op zoek naar het vaccinatiebewijs van Jesse dat ergens in 1 van die 25 dozen in de berging ligt. S'middags om 16.40 uur worden we bij "el medico" verwacht. Of Jesse wel goed ziet en hoort, hij wordt gewogen en gemeten en dat is het. Wij krijgen een verklaring mee waarin een heleboel vragen met JA beantwoord zijn. Met onze talenkennis die we tot nu toe hebben begrijpen we de strekking van de vragen en we vragen ons af of deze "medico" soms helderziend is. Op naar het gemeentehuis…….

De inschrijving bij de gemeente verloopt soepeltjes. Het wachten is op de guardia civil die ons binnen nu en 2 weken een bezoekje komt brengen. Na dit "hoge" bezoek moeten we terug naar de gemeente en krijgen we een verklaring van inschrijving mee. Op naar de 25 dozen……

Met frisse tegenzin beginnen we aan de zoektocht naar het vaccinatiebewijs van Jesse. Er wordt al heel wat uit die berging gehaald voordat we überhaupt een doos tegenkomen. Afijn .… na doos 7 vinden we hem in een klein bruin koffertje waarin we alle knutselwerkjes van Jesse hebben opgeborgen. Valt niet tegen.Terug naar de school …….

Alles is compleet en in orde. Jesse mag aanstaande maandag om 09.00 uur starten. We weten alleen nog niet wie, wat, waar en hoe. Heerlijk …… Spain I love it!!

Mama Mia

2008-08-25T04:13:00.001-07:00

Het werken bij de Gulabar was leuk. Samen met Herminio, een Italiaan die half Spaans half Italiaans spreekt, werk ik als Hollandse keukenprinses/camarera. Nederlands, Engels, Spaans, Italiaans door elkaar, het maakt niks uit, we verstaan elkaar en hebben lol om de vele spraakverwarringen. En als ik hem dan voor de tig-ste keer weer niet versta roept ie: "Mama Mia".

"Was" zeg ik omdat het helaas niet langer dan 2 dagen geduurd heeft. Op de derde werkdag ben ik nog gaan solliciteren bij een restaurant en ik mocht de zaterdag daarop meteen een avond meewerken om te zien of het van beide kanten zou bevallen, aangezien ze iemand zochten met ervaring. En dat heb ik niet. Maar…..ik was er vast van overtuigd dat ik wel aangenomen zou worden. En met dat idee in mijn hoofd heb ik mijn baantje bij "Herminio" opgezegd.

Op zaterdagavond ben ik dus gaan werken bij het andere restaurant wat ook weer heel leuk was. Aan het einde van de werkavond, inmiddels na middernacht, vertelde de eigenaresse mij dat ze nog een andere sollicitant had (met meer ervaring) die op dinsdag ook een avond zou meelopen. Maar, aldus eigenaresse, waarschijnlijk zou de keuze toch op mij vallen: iemand zonder ervaring, maar die het werk snel zou oppakken, zou beter voor haar zijn. Ze zou me woensdag bellen en of ik dan vrijdag meteen kon beginnen. En dan moesten we het ook nog over de Euro's hebben. Dus, nog steeds enthousiast en in de volle overtuiging dat ik wel aangenomen zou worden, ben ik die nacht naar huis gelopen.

En zoals afgesproken komt op woensdag bericht. De eigenaresse bedankt me voor het goede werk, maar ze heeft toch gekozen voor de camarera met meer ervaring. Oefff…. dat had ik niet verwacht. Valt dat even tegen.

En er maalt door mijn hoofd, geen Gulabar, geen restaurant, GEEN BAAN.
Wat heb ik een spijt dat ik mijn leuke baantje bij Herminio heb opgezegd.

Esta muy bien

2008-08-12T07:35:00.001-07:00

Afgelopen donderdag zijn we zoals aangekondigd 's morgens al vroeg op pad gegaan om onze t NIE y residencia op te halen. En het klopt dus toch……..bij de vreemdelingenpolitie in Castellon staat een hele lange rij buitenlanders buiten te wachten om naar binnen te mogen voor het regelen van hun documenten. Wij sluiten aan in de rij, begeven ons tussen diverse nationaliteiten, en dat geeft een apart gevoel. Voor het eerst voelen we ons echt een buitenlander oftwel extranjeros. Na twee uur in de rij te hebben gestaan, zijn we eindelijk aan de beurt. De ambtenaar schrijft een formulier waarop de kosten van de leges staan. We trekken onze portemonnee om te betalen, maar de ambtenaar legt ons uit dat we met het formulier naar de bank om de hoek moeten om daar de leges te betalen en dan mogen we weer terugkomen. En nee…….dan hoeven we niet weer in de rij aan te sluiten. Oeff, wij blij. Zo gezegd zo gedaan en binnen nog geen half uur zijn we in het trotse bezit van het felbegeerde NIE. Onze residencia wordt naar de "casa" gestuurd. Deze mijlpaal hebben we in het klein gevierd met een kopje koffie en een heerlijk appeltaartje.

Vrijdagavond besluiten we om een "vuelta te hacen". In goed Spaans betekent "hacer una vuelta" een rondje lopen oftewel een ommetje maken. We vinden nog een leeg tafeltje op het terras waar ik gesolliciteerd heb naar het baantje van camarera. En meteen komt de betreffende jongedame die mij toen te woord heeft gestaan op me af met de vraag of ik mijn documenten inmiddels heb geregeld. Ik vertel haar dat ik mijn NIE heb, maar dat ik maandagochtend nog naar de seguridad social moet in Benicarló, maar dat ik dan meteen daarna bij haar terugkom. Kennelijk is het voor haar serieuze zaak. Ik ben welkom op maandag. Maandagochtend om half 10 stappen we het kantoor binnen van de seguridad social. Ik heb natuurlijk weer alles in tig-voud gekopieerd en meegenomen en dat wordt gewaardeerd. Zoals ik al zei: Spanjaarden houden van formulieren en papierwerk. Ik leg uit dat ik kan werken bij een restaurant in Alcossebre en binnen 10 minuten ben ik "lid" van de seguridad social. Klokslag 11.00 uur meld ik mij bij het restaurant, voorzien van alle benodigde papieren (ook weer in tig-voud). De jongedame kijkt verheugd en vraagt me of ik 's avonds om 19.00 uur terugkom bij "el jef" Alberto. No problemo! Diezelfde avond kuier ik tegen de klok van 7 uur naar het restaurant waar ik me meld bij een onbekende bardame. Ik leg haar uit waarvoor ik kom en dat ik om 19.00 uur verwacht wordt bij "el jef". Ze weet van niks. "El jef" is er nog niet, die wordt pas tussen 20.00 en 22.00 verwacht en zijn telefoon beantwoordt hij niet. Misschien moet ik later op de avond nog maar eens terugkomen.

Driemaal scheepsrecht. Om half 9 die avond stap ik weer vol goede moed het restaurant in en deze keer wordt ik in hoogste eigen persoon begroet door "el jef". Hij vraagt of ik een klein beetje ervaring heb, ik antwoord "een heel erg klein beetje". Waarop hij antwoordt: Ach het is niet erg, het is geen moeilijk werk. Oef gelukkig.

De documenten waarvoor ik kosten noch moeite heb bespaard, waarvoor we uren in de rij heb gestaan, worden niet eens bekeken.

El jef vraagt of ik dezelfde avond nog kan beginnen, ik schrik bij het horen van het salaris, slik een keer en zeg: esta muy bien.

El medico

2008-08-06T02:52:00.001-07:00

Jesse klaagt al een paar dagen over pijn aan een van zijn oren. Wij denken dat het van het vele zwemmen is dus maken ons nog geen zorgen. Zal wel vanzelf overgaan denken we. Was het maar waar. Woensdagochtend moeten we toch maar even naar "El medico". "El medico" zit in het centrum van Alcossebre en is dus dicht bij ons huis. We hebben alles bij ons wat we eventueel nodig zouden kunnen hebben: paspoort, europese hulppas, verzekeringskaart, bankpas. Je weet maar nooit. We sluiten aan in de rij bij de doktersassistente en eenmaal aan de beurt vertel ik haar dat ik de dokter naar de oren van "mi hijo" wil laten kijken. Ik geef haar mijn hele voorraad kaartjes. Kan ze zelf kiezen. Ze zet vanalles in de computer en er rollen een heleboel formulieren uit. Hier houden Spanjaarden van: Formulieren, het liefst heel veel en in tig-voud. We hebben om 10.45 een afspraak bij "Puerta 1". In de wachtkamer van "El medico" gaat het er heel anders aan toe dan in Nederland. Daar waar we in Nederland bij binnenkomst bijna fluisterend vragen wie "de laatste" was, waarna we vervolgens muisstil afwachten tot het belletje voor de volgende patiënt afgaat, daar lijkt het in Spanje meer een sociale ontmoetingsplaats. Iedereen kent elkaar en er wordt volop doorelkaar geroepen. De laatste gebeurtenissen in de stad of famiekwesties worden uitgebreid in de wachtkamer van "El medico" besproken. Zo nu en dan roept de doktersassistente door de wachtruimte "silencio por favor", maar niemand lijkt het te horen. Om 11.00 mogen we dan eindelijk "puerta 1" binnen. "El medico" kijkt in de oortjes, typt iets in de computer. Er rollen weer 2 formulieren uit en hij wijst naar de deur als teken dat het bezoek aan "El medico" ten einde is. Met de formulieren waarvan ik begrijp dat het de recepten zijn, gaan we naar de apotheek, volgen we trouw de voorschriften. Nu, inmiddels een paar dagen later, is de oorpijn zo goed als verdwenen. Zou het oorontsteking geweest zijn………?

Een baantje krijgen blijkt toch niet zo eenvoudig als ik dacht. Afgelopen week ben ik nog binnengestapt bij een restaurant waar ze een camarera zoeken. Er werd mij geadviseerd eerst mijn NIE-nummer op te halen, me te melden bij de Securidad Social en een "werknummer" aan te vragen en dan mag ik nog eens terugkomen. Ze vragen wel om mijn naam en telefoonnummer, dus ik beschouw dit als een goed teken. Dan maar eerst mijn zaakjes regelen. Aankomende donderdag mogen we onze NIE ophalen in Castellon. Dan naar de securidad social en nog eens terug naar het restaurant. Gisteren waren ze nog op zoek dus wie weet……..

Ondertussen is hier de vakantie voor de Spanjaarden aangebroken. Het dorp is volgelopen met Spaanse toeristen. Er is volop gezelligheid en "Middeleeuws" feest in de straat. Jesse vermaakt zich prima met de Nederlandse en Spaanse kinderen in het zwembad.

De zon schijnt, het is heerlijk warm en we maken plannen op ons lekker koele terras thuis in Alcossebre.

“Se replica personal”

2008-07-29T12:27:00.001-07:00

Wie denkt dat het in Spanje altijd mañana is heeft gelijk, want tot onze verbazing werden we afgelopen woensdag, 1 DAG na onze internetaanvraag om 17.30 uur, al gebeld door een mevrouw van Telefonica met de vraag of er een monteur langs kan komen. Peter vraagt nog of ze een afspraak wil maken omdat we dat gewoon gewend zijn in Nederland. "Nee" zegt mevrouw, dan komt er vandaag nog een monteur langs. We kijken elkaar aan: "het zal toch niet waar zijn dat we vandaag al internet en telefoon hebben?". En ja hoor nog geen uur later stond er een monteur op de stoep en weer een uur later was alles keurig netjes geïnstalleerd en hebben we draadloos netwerk en telefoon. Dat is nog eens mañana mañana!

Vorige week woensdag zijn we begonnen met het leggen van gras in onze tuin. Helaas ligt er in de tuin geen aarde maar is het een grote massa kleigrond met veel kleistenen en bouwpuin. Maar we gaan zo goed en zo kwaad als het kan aan de slag, werken met de schaduw mee. Op vrijdag zijn we dan zo ver dat we gras kunnen zaaien. Trots zijn we op ons bijna-grastapijtje. We kijken de grassprietjes uit de aarde omhoog en vanmorgen (dinsdag) zien we de eerste grassprietjes uit de grond omhoog komen.

Afgelopen zondagavond hebben we lekker langs de boulevard en haven gelopen. Op een gegeven moment ziet Peter een bordje staan bij een restaurant bij de menukaart "se replica personal". Alarmfase 1, ze zoeken hier personeel. Ik besluit daar maandag op af te gaan. Zo gezegd zo gedaan. Ik plan op maandag dat ik rond 17.00 uur daar naar toe ga om te vragen of ze nog een "holandesa" kunnen gebruiken. Ik zie het al helemaal zitten, het is wel niet het baantje van mijn dromen, maar het is een begin om in ieder geval wat euries te verdienen, de taal te leren en te integreren. Maandagmiddag zit ik e.e.a. nog eens te overdenken hoe ik dat in mijn beste Spaans ga aanpakken. Ik besluit om toch eens in het woordenboek op te zoeken wat replica (afgeleid van replicir) betekent. Replicir = antwoorden. Dus se replica personal betekent: "men krijgt hier persoonlijk antwoord". Waarschijnlijk heeft dat betrekking op vragen over de menukaart. Ietwat teleurgesteld, maar wel blij dat ik mezelf een blunder bespaard heb, bedenk ik plan B. Ik laat me niet uit het veld slaan en ga toch wat restaurantjes af om te kijken of ze misschien nog een "Hollandse keukenprinses" kunnen gebruiken. Bij de Argentijn zegt de baas vriendelijk "es muy muy dificile". Vrij vertaald: bijna onmogelijk. Maar inderdaad: "se replica personal". Zou hij hebben gezien dat koken en de keuken mijn grootste hobby is? Bij een ander restaurant krijg ik het advies om bij de camping langs te gaan, want daar zoeken ze regelmatig medewerkers die talen spreken. En bij een soort makelaarskantoor wordt ik vriendelijk ontvangen en mag ik mijn CV in leveren. Natuurlijk blijf ik aan de slag om een baantje te vinden, maar ik heb wel in de gaten dat we het grootste gedeelte onze kost hier als autonomo moeten verdienen.

En ondertussen genieten we van het leven hier. De zon, de rust, de hele dag buiten zijn. We voelen ons al echt thuis hier. Met onze laptops op de tuintafel kijken we uit op de bergen, de zee en niet te vergeten de opkomende grassprietjes.

Hier kijken wij op uit vanuit onze tuin. Vervelend....

De vakantie is voorbij

2008-07-23T13:17:00.001-07:00

Afgelopen zondag was de laatste dag van onze vakantie. Maandagochtend zijn Vincent en Saskia weer teruggevlogen naar Nederland. De afgelopen 2 weken hebben we gewoon lekker uitgeslapen 's morgens, maar we hebben ons nu voorgenomen iedere ochtend om 07.30 uur op te staan. Dan komen we ook gewoon in een niet-vakantie ritme. Tijdens onze eerste dagen hier in Spanje hadden we nog onze Nederlandse eettijden. Maar sinds een week komen we al redelijk in het Spaanse ritme. 's Morgens een ontbijt, tussendoor wat fruit of een klein broodje en tussen 14.00 en 15.00 uur de lunch en 's middags rond een uur of 18.00 nog wat fruit en dan tussen 20.00 en 21.00 avondeten. Om 14.00 uur gaat hier alles dicht, dan gaat iedereen eten en om 15.00 uur is het siësta tot 17.00 uur. Meestal gaan we tot een uur of 14.00 zwemmen. Omdat we tijdens de siësta geen lawaai mogen maken, gaan we dan ook niet zwemmen. Hou Jesse maar eens stil in het zwembad….. Om 17.00 uur nemen we weer een duik.

Vandaag (dinsdag 22 de julio) zijn we naar Castellon geweest om NIE en internet, telefoon en televisie te regelen. We hebben inmiddels heel wat afschrikwekkende verhalen op internet gelezen over de aanvraag van NIE dus we gaan enigszins met de moed in onze schoenen op pad. Bij de Subdelegacion del Gobierno aangekomen treffen, we in tegenstelling tot onze verwachting, geen lange wachtrij aan. Er is 1 mevrouw voor ons en daarna worden we meteen ontvangen door een vriendelijke ambtenaar. We laten hem onze papieren zien krijgen nog een formulier in onze handen …. De aanvraag voor een residencia. We besluiten om dit ook maar meteen aan te vragen. Anders moeten we na 3 maanden terugkomen. Terwijl we de nieuwe formulieren invullen wordt de rij achter ons wel heel lang. Dus we krijgen toch het gevoel dat dit een lange bezigheid wordt. Maar tegen de tijd dat we alles hebben ingevuld is de rij al weer weggewerkt en moeten we nog 5 minuten wachten tot we weer bij dezelfde ambtenaar terug mogen komen. De stempels worden gezet. We krijgen ieder 1 setje mee met de mededeling dat we ons NIE-nummer en residencia over 15 dagen kunnen ophalen bij het commisariaat.

Hoezo lange wachtrijen en problemen? In een half uur zijn onze nummers en onze residencia aangevraagd. Heel vaak wordt geadviseerd om dit alles door een gestor te laten regelen. Maar wij ervaren dat dit niet nodig is. Je kunt dit gemakkelijk zelf en je spaart ook nog geld uit, want zo'n gestor doet dat ook niet voor niks.

Ook zijn we vandaag bij Telefonica langsgegaan voor Internet. Daar waar je in Nederland omkomt van de mogelijkheden, heb je in Spanje weinig te kiezen. Trio of duo abonnement: Internet, vaste telefoon met of zonder televisie. Dat is het hele aanbod. We kiezen voor het trio abonnement en als het goed is komt er binnen 10 dagen een monteur van Telefonica om alles aan te sluiten.

Voorlopig gaat dus alles goed met het geregel en ervaren we nog weinig van de problemen die we vaak lazen op internet fora. Maar goed, we zijn er nog niet….

Voor de rest van de week staat op de planning om gras te leggen in de tuin en werk te maken van werk.

Saludos y hasta luego.

Niets is wat het lijkt of is alles precies wat het lijkt?

2008-07-17T11:47:00.001-07:00

We zijn nu bijna 2 weken in Spanje. De eerste week zijn we heel druk bezig geweest met ons huis een beetje op orde maken. We zijn nog niet helemaal aan kant, maar het lijkt er al veel op. De afgelopen dagen hebben we wat vakantie gevierd. En ondertussen de formaliteiten geregeld. En inderdaad......alle verhalen van Spaanse emigranten kloppen. Alles duurt lang. De ene formaliteit wacht op de andere. Je komt in een soort vizieuse cirkel terecht. Maar goed, hier waren we op voorbereid. Maar in werkelijkheid pakt het dan toch anders uit. We mogen niet klagen, een bankrekening geopend bij de Santander. Hiervoor hadden we onze belastingaangifte uit Nederland nodig. We begrijpen nog steeds niet waarom, maar goed. Belastingaangifte vanuit Nl. laten komen. Komen we bij de bank aan......die mevrouw neemt het in ontvangst....kijkt er even naar...snapt er volgens mij niks van........vervolgens is de bankrekening geopend. Als spaanse emigrant moeten we ons melden bij het ministerie van sociale zaken en werkgelegendheid. Hiervoor hadden we een huurovereenkomst nodig en een bankboekje. Hebben we ook allemaal nog in een paar dagen moeten regelen, want dat hadden we dus nog niet. En als je dan die documenten overhandigd aan de betreffende ambtenaar, dan wordt er nauwelijks naar gekeken. Morgen gaan we op pad om ons NIE te regelen. Het is hier echt try and error. Gewoon doen en dan maar afwachten wat er gebeurd. Maar dat is ook eigenlijk wel het leuke aan het land. We genieten volop en zien gewoon wat er op ons afkomt. Niet te veel verwachtingen hebben en gewoon doen. We hebben voor onszelf besloten dat volgende week onze "vakantie" erop zit en dat we dan werk gaan maken van ons werk. Dus wordt vervolgd........

Thuis in Alcossebre

2008-07-09T13:44:00.000-07:00

Hallo lieve mensen, het gaat ons goed!!
We zijn veilig en goed aangekomen in de nacht zondag op maandag. De reis was lang maar is goed gegaan. Lekker rustig op de weg, eigenlijk de hele reis. Je gelooft het niet, maar in Spanje hebben we bijna een uur in de file gestaan voor Barcelona. Hoezo geen last van files in Spanje?

Het is hier heel warm en we zijn druk bezig met het inrichten van ons huis en het regelen van alle formaliteiten. Tijdens de reis hier naartoe hebben we eigenlijk een gemengd gevoel gehad van op vakantie gaan maar toch ook weer niet. Nu zo in ons eigen huis met onze eigen spullen is het vakantiegevoel weg en zijn we gewoon thuis.

We hebben op dit moment zelf nog geen internetaansluiting dus ik zit op dit moment in het internetcafe tegenover ons huis.

Lieve lieve mensen, wij hebben ontzettend genoten van onze uitzwaaiborrel. Het was heel gezellig en fijn om jullie nog een keer te zien voor ons vertrek. We kijken uit naar de eerste "lichting Emmens" in september.

We houden jullie op de hoogte. Tot gauw. Liefs van Peter, Rianne en Jesse

Avond voor het vertrek

2008-07-05T11:26:00.000-07:00

Nog net op de valreep maak ik nog even tijd om mijn blog bij te werken. Aangezien hier de komende weken niet vaak de mogelijkheid voor is omdat we nog geen internet hebben in ons nieuw huis.

Ik had me voorgenomen om de laatste week dagelijks te schrijven maar door de drukte is hier niks van terecht gekomen.

Vanacht om 04.00 uur vertrekken we. De auto is tjokvol geladen, want als rashollanders moeten er toch nog veel pakjes en zakjes uit Nederland mee. We hebben gisteren een hele gezellige uitzwaaiborrel gehad. Het was fijn om iedereen nog een keer gezien te hebben.

Lieve mensen, tot ziens of horens, het gaat jullie goed met alles wat jullie nog van plan zijn.

We keep you posted!

Nog 5 dagen - Terugreis

2008-07-01T11:50:00.000-07:00

Nu ik dit blog zit te schrijven ben ik in afwachting van de terugkomst van mijn mannetje. Vannacht om 24.00 uur zijn Peter en Wijnand weer vertrokken voor de terugreis naar Nederland. Ze verwachten rond een uurtje of 23.00 aan te komen. Ik ben blij als hij veilig thuis is. Kan wel zeggen dat het hele verhuisavontuur me wat "spanninkjes" heeft opgeleverd. Pff....

Maar goed, ben vandaag ook nog lekker bezig geweest. Vanmiddag een gezellige lunch met een kennis gehad en later thuis lekker even in de zon gezeten. Laten we zeggen "om alvast wat te wennen aan de temperatuur". Of dat laatste onder de noemer "bezig zijn" valt durf ik niet te zeggen.

Nog 6 dagen - hamsterdag

2008-06-30T11:35:00.000-07:00

Hamsteren, dat is wat ik vandaag gedaan heb.
Stroop, hagelslag, vlokken, pindakaas, ranja, pakjes kipkerriemix en ga zo maar door ...... lekkernijen waar we toch echt aan gehecht zijn en die in Spanje, in ieder geval in onze streek, niet te krijgen zijn.

In Alcossebre is Peter de laatste dagen in ons appartement aan de slag gegaan. De meubeltjes zijn in elkaar gezet, de gordijnen zijn opgehangen.

Er staan nog 50 dozen te wachten om uitgepakt te worden........

Nog 7 dagen

2008-06-29T11:29:00.000-07:00

Bij het schrijven van dit blog kijk ik met een schuin oogje naar de finalewedstrijd Spanje - Duitsland. En eigenlijk had Nederland daar moeten staan, maar stiekem vind ik Spanje nu een goed alternatief.

Afgelopen week is een drukke week geweest. Maandag en dinsdag zijn we de hele dag bezig geweest met onze eigen spullen inpakken. Woensdag komt de bus en aanhangwagen dus alles moet woensdag ingeladen worden. Een meevaller is dat we dinsdag de bus en aanhanger al kunnen ophalen en dus dinsdagavond al met hulp van familie onze inboedel kunnen laden. En wat denk je: Alles kan mee! We haden er vantevoren al rekening mee gehouden dat dat niet zou kunnen en zijn al meubelstukken aan het afstrepen gegaan. Maar gelukkig hoeven we niks in Nederland, behalve onze slaapkamerkast, achter te laten.
Na het inladen maakt Peter een testritje maar het voelt niet zoals het hoort. De lading is niet goed verdeeld qua gewicht. Morgen nog maar eens op het gemakkie naar kijken. Woensdagochtend wordt het grootste gedeelte weer uitgeladen en op straat voor het huis uitgestald. Bij het inpakken van de dozen zijn we gelukkig wel zo slim geweest om de dozen te wegen, zodat nu alles netjes op gewicht kon worden ingeladen.
Nadat alles voor de tweede keer is ingeladen, wordt er weer een testritje gemaakt. Deze keer is het goed. Er kan veilig een afstand van 1800 kilometer worden afgelegd met zo'n 19 m3 lading. Maar goed ik heb het er niks op en zal pas gerust zijn als de mannen veilig en wel gearriveerd zijn in Alcossebre.

En dat gebeurt. Op vrijdagmiddag om 16.19 komt er een SMS'je: Hemos llegado a casa.

La fiesta seguida......

Nog 2 weken

2008-06-22T10:54:00.000-07:00

We zijn afgelopen week weer volop bezig geweest met inpakken. Al met al hebben we nog heel (te) veel meegenomen naar ons tijdelijke huis. Maar we kunnen steeds gemakkelijker afstand doen van spullen die we de laatste 10 jaar niet gebruikt hebben en waarschijnlijk de komende 10 jaar ook niet zullen gebruiken. Dus weg ermee......

De twijfel slaat toe of alles wel mee kan in de bus/aanhangwagen. We zijn al meubelstukken aan het wegstrepen voor het geval toch niet alles mee kan.

De komende week is een drukke week. Maandag en dinsdag nog de laatste spullen inpakken, woensdag bus laden en donderdag vertrek naar Alcossebre.

Nog 3 weken

2008-06-15T10:38:00.000-07:00

Over precies 3 weken komen we als het goed is bijna aan in ons huis in Alcossebre.

Afgelopen week hebben we weer volop ingepakt. De laatste zaken verder afgewerkt. Zo hebben we ook één van de twee auto's verkocht. De auto krijgt kennelijk een nieuw leven in Bulgarije. Ik ga nu 's-ochtends, nou ja......als het niet regent en op zijn minst 15 graden is, met de fiets naar het station om met de trein naar Breda te gaan. Afgelopen dinsdag hebben we een gezellig afscheidsetentje gehad met een oud-collega van mij en haar man. En vrijdagavond heb ik nog een gezellig Jobchoice bowlingavondje gehad en heeft Peter in familiekring de "De Nederlanders" toegejuicht. Met een beetje geluk zitten Nederland en Spanje in de halve finale. Voor wie zijn we dan eigenlijk? Nederland natuurlijk......we zijn en blijven voor Nederland.

Nederland O Nederland, we zijn de kampioen.........we houden van Oranje, met zijn daden en zijn roem!

Nog 4 weken

2008-06-08T11:59:00.000-07:00

Nog 4 weken, precies vanaf vandaag. Elke avond komt de actielijst op tafel en wordt er weer gestreept. Bijna alles is geregeld, op een paar kleine dingen na.

We gaan nu maar eens aan de slag met het regelen van onze "afscheidsborrel" op 4 juli. Nou ja, een soort van afscheid eigenlijk. Ten minste zo voelt het voor ons. Toch is het fijn om familie en vrienden nog een keer bijelkaar te hebben omdat we de meesten een hele tijd niet zullen zien. Maar we zullen gelukkig niet verlegen zitten om familie-aandacht. In september staat het eerste reisje van Eindhoven naar Valencia al geboekt.

Nog 4 weken......

Het aftellen is begonnen......

Nog 8 weken

2008-05-14T11:56:00.000-07:00

Nog 8 weken. Het vertrek staat gepland.

Nog 8 weken om de laatste voorbereidingen te treffen en om te beseffen dat je sommige mensen voorlopig voor het laatst gezien hebt. Het laatste feestje in Nederland. De laatste eigen verjaardag in Nederland. Deze periode staat in het teken van "de laatste keer". Nog 8 weken en dan zal "de laatste keer" overgaan in "de allereerste keer". De eerste keer 's morgens wakker worden in ons nieuwe huis, de eerste keer boodschappen doen, de eerste keer naar ons werk, de eerste keer naar de nieuwe school.

Dag van vertrek: Zondag 6 juli.

Alles is geregeld, op een paar kleine dingen na. Nou ja....klein.....NIE is dus nog niet geregeld. Om een lang verhaal kort te maken. In Spanje is het ons nog niet gelukt een NIE te verkrijgen. Toen we in maart in Spanje waren hebben we er niet bij stil gestaan dat het semana Santa (Pasen) was en alle officiële instanties dus gewoon dicht waren. Dus nu maar in de eerste week van onze aankomst in Spanje gaan regelen. Moet lukken!

In de laatste week van juni gaat Peter met zijn broer Wijnand onze spullen die nu opgeslagen zijn bij Stockwise naar Spanje brengen. Hopenlijk past alles in de bestelbus die we van een kennis mogen lenen, met daarachter een grote aanhangwagen. 22 kuub moet een reis van 1800 kilometer gaan afleggen. Als dat maar goed gaat!?

Alcossebre "hasta la vista".

De voorbereidingen - NIE

2008-04-22T11:50:00.000-07:00

'NIE aanvragen' zegt men: dat is echt het allerbelangrijkste. Zonder NIE kun je niets in Spanje. Een NIE-nummer is een soort sofinummer speciaal voor extranjeros. Wij surfen wat op het internet voor informatie en komen tot de conclusie dat we dat hier in Nederland kunnen regelen. Onze zoektocht op internet leert ons wel dat het kennelijk niet zo gemakkelijk is. Lange wachttijden, forse papierwinkel etc. Ook een Nederlandse makelaar die wij in Alcossebre hebben ontmoet adviseert ons in Nederland alvast ons NIE-nummer aan te vragen. En onder het motto 'je kunt het alvast maar hebben' surfen we naar het Spaans Consulaat. Per mail leggen we uit dat we ons permanent willen gaan vestigen in Spanje, dat we daarom ons NIE willen aanvragen, en of ze ons de benodigde formulieren wil toezenden.

Een uiterst vriendelijke mevrouw stuurt ons een berichtje terug met de benodigde formulieren en het adres van het consultaat in Amsterdam. Ze adviseert ons de formulieren in te vullen en persoonlijk te overhandigen bij het consulaat. Voor de zekerheid bel ik nog even naar het consulaat voor de procedure. En ook hier krijg ik te horen dat we het formulier persoonlijk moeten overhandigen, met 2 kopieën van onze paspoorten en 2 postzegels.

Zo gezegd, zo gedaan. We reizen af naar Amsterdam, voorzien van de ingevulde formulieren, paspoorten en 2 postzegels.

Gelukkig hoeven we niet lang te wachten. Dit hebben we wel eens anders gehoord. Een ietwat norse man staat ons te woord en vertelt ons dat we aan het verkeerde adres zijn. Meneer en mevouw, NIE moet u aanvragen in Spanje, en wel bij de vreemdelingenpolitie van de provincie. In ons geval Castellon de la Plana.

Wij leggen hem uit dat men in Spanje ons heeft geadviseerd in Nederland alvast de aanvraag te doen. Maar hij wuift dit resoluut van de hand. Wij moeten onze NIE echt in Spanje aanvragen.

We maken ons niet druk. We wimpelen het af als "Typisch spaans" en we nemen ons voor om tijdens ons eerstvolgende verblijf in Alcossebre een bezoek te brengen aan de vreemdelingenpolitie in Castellon.

De voorbereidingen - plannen/ideëen

2008-04-09T04:44:00.000-07:00

Op 8 juni 2007 komen we weer aan in Nederland met grootse plannen en nog meer ideëen. Om maar eens een greep uit ons assortiment te noemen.

Volgens Peter gaat de energiemarkt in Spanje in 2008 veranderen. Dus Peter gaat in de solarsystemen. Gat in de markt!!
Peter kan lekker koken. Een kleinschalig Indisch eethuisje c.q. winkeltje lijkt ons ook wel wat.
We weten ondertussen veel van emigreren. Dus we bouwen gewoon een emigratiesite. Leuk toch?
En last but not least, kunnen we ook nog wel wat Nederlanders naar Alcossebre krijgen, onderbrengen in appartementencomplex Marcomar en daar een provisie op verdienen. appeltje/eitje!

Back to reality.....

Alcossebre

2007-12-08T07:28:00.000-08:00

Na ongeveer een anderhalf uur rijden vanaf het vliegveld zien we de afslag Alcossebre. We rijden de N340 af richting het dorp waar we hoge verwachtingen van hebben. Na enkele kilometers rijden we het dorp in. Ik zie de witte huisjes met de bloemenbakjes aan de ramen, de blauwe zee aan de horizon. Geen hoge hoteltorens, geen hoge flats. Nee...deze binnenkomst voldoet helemaal aan het beeld wat ik had van mijn toekomstige stek in Spanje. Ik kijk Peter aan. Hij heeft het ook. Het gevoel dat dit het is.

In de week die volgt, verkennen we het hele gebied, van Vinaros tot Benicassim. We bewonderen het fantastisch mooie achterland met zijn pitoresque dorpjes en de overblijfselen uit de Moorse tijd. Maar als we Alcossebre binnenrijden na een lange dag, dan zijn we het er over eens: hier gaan we wonen.

We genieten nog een aantal dagen van de zee, het mooie weer, de sfeer van het dorp en we proberen ons in te beelden hoe het is om hier te wonen en te werken. Alweer een besluit genomen: Vamos a vivir en Alcossebre.

De Oranjebloesemkust

2007-12-02T11:43:00.000-08:00

Juni 2007: Op naar de Oranjebloesemkust. Vliegreis geboekt, Jesse bij oma en zuslief ondergebracht voor 5 dagen verkenningstocht van de Costa del Azahar. De Costa waar in onze verbeelding al onze toekomstige finca staat. Op aanraden van Jolanda, onze lerares Spaans, bombarderen we Alcossebre tot vertrekpunt voor onze ontdekkingsreis. Brussel - Valencia v.v.: de start van een nieuw avontuur. Aangekomen in Valencia pakken we de auto. Via de N340 van Valencia - Castellon de la Plana - Benicassim naar Alcossebre. Hoge hotelgebouwen doemden aan onze rechterzijde op. Aan de linkerkant grote bedrijven langs de weg. Nee, dit wilden we niet. Hadden we ons dan vergist? Waar waren de sinasappelboomgaarden en de pitoresque typisch spaanse dorpjes die ons vanaf ons beeldscherm hadden betoverd? Maar goed ..als je in Nederland over de A58 rijdt, dan zie je ook niet 's Neerlands mooiste bezienswaardigheden. Doorrijden maar, we kunnen altijd nog naar zuid Spanje nietwaar? Maar het kwam goed. Naarmate we verder reden veranderde de omgeving in een prachtig heuvelachtig landschap met boomgaarden, héél veel boomgaarden. Dit begon er al iets meer op te lijken. En we vervolgden onze weg over de N340 naar Alcossebre.

De eerste hersenspinselen

2007-12-02T11:27:00.000-08:00

Nog 8 maanden voor de "oversteek" naar het zonnige Spanje . Nog 8 volle Hollandse maanden vol geregel, georganiseer, geinformeer. Maar goed, eerst maar eens voorstellen: Ik ben dus Rianne en samen met mijn man Peter en onze zoon Jesse (5) hebben we ongeveer een jaar geleden de beslissing genomen om te emigreren naar een warm en vooral zonnig land. Wordt het Frankrijk of Spanje?? Dat besluit was snel genomen: Viva Espana. Peter's kids Vincent (17) en Saskia (15) mochten kiezen: meegaan naar Spanje of in Nederland blijven. Ook dat besluit was snel genomen: "we blijven lekker hier". Er werden meteen spijkers met koppen geslagen. Peters' langekoesterde droom om een eigen zaak te starten , kwam weer uit "de mottenballen", baan werd opgezegd en huis te koop gezet. By the way: Wat gaan we eigenlijk doen in Spanje en waar gaan we dat doen? Oh ja, das waar, daar moeten we het ook nog over hebben. Wordt het een Bed&Breakfast of toch liever een camping? Gaan we richting een Nederlandse enclave of settlen we ons ergens in the middle of nowhere. Wat willen we? ZON, ZON en heel veel ZON. Dus maar eens op het Internet. Een virtuele ontdekkingstocht langs de costa's bracht ons bij de Costa Del Azahar, ofwel de oranjebloesemkust. 320 dagen zon per jaar, door de WHO uitgeroepen tot gezondste gebied van Spanje en nog niet overspoeld door massatoerisme. Dat moeten we hebben. Alweer een besluit genomen: we gaan naar de Oranjebloesemkust.